သမီးပြောတဲ့အဖေ့အကြောင်း ( သို. ) ဦးအာဝါး ဆိုတာ ၂ - Dr Aye Aye Myint

ဆံုးကာနီး ၃လ အလို

ၿမန္မာျပည္ရဲ႕ ေတာလက္ေက်း႐ြာေလးမွာ ခ်က္ျမႇပ္ခဲ့တဲ့ တ႐ုတ္ႀကီး ပါပါးဟာ သူ႔ေမြးသကၠရာဇ္ကို ေမးရင္ ၁၂၈၉ ေႏွာင္းတန္ခူးလဆန္း ၆ရက္လို႔ ျမန္မာလိုပဲ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ မွတ္ပုံတင္ထိက အိုေကေပါ့။ ပတ္စပို႔ေလွ်ာက္ေတာ့ ျမန္မာေမြးသကၠရာဇ္နဲ႔ မရတာေၾကာင့္ ႏွစ္တရာ ျပကၡဒိန္ၾကည့္တြက္ေပးလိုက္ေတာ့ သူေမြးတာ ၁၉၂၆ ခုႏွစ္ ဧၿပီလပါ။

မြန်မာပြည်ရဲ့ တောလက်ကျေးရွာလေးမှာ ချက်မြှပ်ခဲ့တဲ့ တရုတ်ကြီး ပါပါးဟာ သူ့မွေးသက္ကရာဇ်ကို မေးရင် ၁၂၈၉ နှောင်းတန်ခူးလဆန်း ၆ရက်လို့ မြန်မာလိုပဲ ပြောလေ့ရှိပါတယ်။ မှတ်ပုံတင်ထိက အိုကေပေါ့။ ပတ်စပို့လျှောက်တော့ မြန်မာမွေးသက္ကရာဇ်နဲ့ မရတာကြောင့် နှစ်တရာ ပြက္ခဒိန်ကြည့်တွက်ပေးလိုက်တော့ သူမွေးတာ ၁၉၂၆ ခုနှစ် ဧပြီလပါ။

ဒုတိယကမာၻစစ္ျဖစ္ေတာ့ ပါပါးက ဆယ္ေက်ာ္သက္အ႐ြယ္ပါ။ကမာၻစစ္မီး ျမန္မာျပည္ကို ကူးစက္လာခ်ိန္မွာ ပါပါးရဲ႕ အေမ မုဆိုးမႀကီးက သားသမီးေတြပါ ေခၚၿပီး တ႐ုတ္ျပည္ျပန္ၾကမယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္ပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္ သမီးအႀကီးက သားကေလးတေယာက္(ကိုခ်ိန္ကြီေခၚ စိုးဝင္းတင့္)နဲ႔ တဗိုက္ပါ။ သားမက္ဦးစိန္တင့္က ဦးေဆာင္ၿပီး သူတို႔ မိသားစု အတြဲလိုက္ႀကီး ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းကခ်င္ျပည္နယ္ကေနတဆင့္ တ႐ုတ္ျပည္ထဲ ဝင္ၾကမယ္ေပါ့။

ဒူတိယကမ္ဘာစစ်ဖြစ်တော့ ပါပါးက ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ပါ။ကမ္ဘာစစ်မီး မြန်မာပြည်ကို ကူးစက်လာချိန်မှာ ပါပါးရဲ့ အမေ မုဆိုးမကြီးက သားသမီးတွေပါ ခေါ်ပြီး တရုတ်ပြည်ပြန်ကြမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပါတယ်။အဲဒီအချိန် သမီးအကြီးက သားကလေးတယောက်(ကိုချိန်ကွီခေါ် စိုးဝင်းတင့်)နဲ့ တဗိုက်ပါ။ သားမက်ဦးစိန်တင့်က ဦးဆောင်ပြီး သူတို့ မိသားစု အတွဲလိုက်ကြီး မြန်မာပြည်အထက်ပိုင်းကချင်ပြည်နယ်ကနေတဆင့် တရုတ်ပြည်ထဲ ဝင်ကြမယ်ပေါ့။

အခုေခတ္ Googlemap က လမ္းေၾကာင္းရွာေတာ့ ဝါးခယ္မက ဗန္းေမာ္အေရာက္ ကားနဲ႔ သြားရင္ ၂၁ နာရီ ၅၁ မိနစ္ၾကာမယ္တဲ့။ အဲဒီေခတ္က ၂၁ ရက္ေတာင္ ေရာက္မယ္မထင္ပါဘူး။ ဒုကၡေတြလည္း ေရာက္ၾကလိမ့္မွာမလြဲပါဘူး။ သြားရင္းနဲ႔ ကခ်င္ျပည္နယ္ ဗန္းေမာ္ေရာက္ေတာ့ သမီးအႀကီး ကိုယ္ဝန္ကလည္း ေမြးခါနီးဖြားခါနီး ျဖစ္လာတာေၾကာင့္ ႐ြာေလးတ႐ြာမွာ တည္းခိုၾကရပါတယ္။ ႐ြာသူ႐ြာသားေတြကလည္း ေစာင့္ေရွာက္ၾကပါတယ္။ ႐ြာေလးနာမည္က ေအာင္ေလာင္းမတဲ့။သမီးေလးတေယာက္ေမြးလာေတာ့ သမီးေလးကို အဲဒီ႐ြာေလးရဲ႕ နာမည္ အမွတ္တရ ေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ေအာင္ေလာင္းမ ေလးဟာ ႀကီးလာေတာ့ သူ႔ေက်ာင္းနာမည္ကို မခင္မြန္ Khin Monလို႔ သူ႔ဖာသာ ေပးခဲ့ပါတယ္။ ခင္မြန္ ႐ြာသူ ဆိုတဲ့ ေရဒီယို သီခ်င္းေလးလည္း ရွိတာေၾကာင့္ ပါပါးရဲ႕ တူမဦး ေအာင္ေလာင္းမ ေခၚ မခင္မြန္ေခၚ မရႈလြမ္ဆိုတဲ့ က်မတို႔ အမႀကီးကို က်မတို႔က ႐ြာနာမည္ေတြခ်ည္းပဲလို႔ ခ်စ္စႏိုး စၾကပါတယ္။ ( ဆရာမ ေဒၚႏြယ္ႏြယ္ရဲ႕ အမႀကီး ၊သစ္သစ္စိုးနဲ႔ ေဒါက္တာေအာင္သြင့္ Aung Thwin အေမ ဆရာမ ေဒၚခင္မြန္ပါပဲ)

အခုခေတ် Googlemap က လမ်းကြောင်းရှာတော့ ဝါးခယ်မက ဗန်းမော်အရောက် ကားနဲ့ သွားရင် ၂၁ နာရီ ၅၁ မိနစ်ကြာမယ်တဲ့။ အဲဒီခေတ်က ၂၁ ရက်တောင် ရောက်မယ်မထင်ပါဘူး။ ဒုက္ခတွေလည်း ရောက်ကြလိမ့်မှာမလွဲပါဘူး။ သွားရင်းနဲ့ ကချင်ပြည်နယ် ဗန်းမော်ရောက်တော့ သမီးအကြီး ကိုယ်ဝန်ကလည်း မွေးခါနီးဖွားခါနီး ဖြစ်လာတာကြောင့် ရွာလေးတရွာမှာ တည်းခိုကြရပါတယ်။ ရွာသူရွာသားတွေကလည်း စောင့်ရှောက်ကြပါတယ်။ ရွာလေးနာမည်က အောင်လောင်းမတဲ့။သမီးလေးတယောက်မွေးလာတော့ သမီးလေးကို အဲဒီရွာလေးရဲ့ နာမည် အမှတ်တရ ပေးခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီ အောင်လောင်းမ လေးဟာ ကြီးလာတော့ သူ့ကျောင်းနာမည်ကို မခင်မွန် Khin Monလို့ သူ့ဖာသာ ပေးခဲ့ပါတယ်။ ခင်မွန် ရွာသူ ဆိုတဲ့ ရေဒီယို သီချင်းလေးလည်း ရှိတာကြောင့် ပါပါးရဲ့ တူမဦး အောင်လောင်းမ ခေါ် မခင်မွန်ခေါ် မရှုလွမ်ဆိုတဲ့ ကျမတို့ အမကြီးကို ကျမတို့က ရွာနာမည်တွေချည်းပဲလို့ ချစ်စနိုး စကြပါတယ်။ ( ဆရာမ ဒေါ်နွယ်နွယ်ရဲ့ အမကြီး ၊သစ်သစ်စိုးနဲ့ ဒေါက်တာအောင်သွင့် Aung Thwin အမေ ဆရာမ ဒေါ်ခင်မွန်ပါပဲ)

ေသြးႏုသားႏုကေလးအေမရွိေတာ့ သူတို႔မိသားစု ေရွ႕ခရီး မဆက္ဘဲ အဲဒီ ႐ြာမွာပဲ စတည္းခ်ၾကပါတယ္။ ရက္ရွည္ေနလာေတာ့ ေမာင္အာဝါးေလးက အိမ္သူအိမ္သားေတြအတြက္ စီးပြားေရး ထြက္လုပ္ရပါတယ္။ပါပါးေျပာျပတုန္းက သူက ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ရွိေသးတယ္လို႔ ေျပာတယ္(ႏွစ္တရာ ျပကၡဒိန္နဲ႔ တြက္ရင္ ၁၉ႏွစ္သား ျဖစ္ေနေတာ့ ဘယ္လို မကိုက္လဲ မသိေတာ့ဘူး။) အကိုနဲ႔ ေယာက္ဖက ငွက္ဖ်ားျဖစ္ေနၾကေတာ့ ေယာက်ၤားေလးဆိုလို႔ သူပဲ ရွိတယ္ေလ။အေမက ၾကက္ဥေတြ ျပဳတ္ေပးတယ္။သေဘၤာသီးေတြ ဝယ္ေပးတယ္တဲ့။ အဲဒါေတြကို လူႀကီးစီး စက္ဘီးစီးၿပီး တဖက္႐ြာကို သြားေရာင္းရတယ္တဲ့။ လမ္းက ကုန္းတက္ေလးမွာ ဂ်ပန္တပ္ရွိေတာ့ စက္ဘီး မႏီုင့္တႏိုင္စီးလာတဲ့ ေမာင္အာဝါးေလးကို ဂ်ပန္ေတြက ခ်စ္လို႔ ဝိုင္းကူတြန္းေပးတတ္ၾကတယ္တဲ့။

သွေးနုသားနုကလေးအမေရှိတော့ သူတို့မိသားစု ရှေ့ခရီး မဆက်ဘဲ အဲဒီ ရွာမှာပဲ စတည်းချကြပါတယ်။ ရက်ရှည်နေလာတော့ မောင်အာဝါးလေးက အိမ်သူအိမ်သားတွေအတွက် စီးပွားရေး ထွက်လုပ်ရပါတယ်။ပါပါးပြောပြတုန်းက သူက ၁၀နှစ်ကျော်ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ပြောတယ်(နှစ်တရာ ပြက္ခဒိန်နဲ့ တွက်ရင် ၁၉နှစ်သား ဖြစ်နေတော့ ဘယ်လို မကိုက်လဲ မသိတော့ဘူး။) အကိုနဲ့ ယောက်ဖက ငှက်ဖျားဖြစ်နေကြတော့ ယောင်္ကျားလေးဆိုလို့ သူပဲ ရှိတယ်လေ။အမေက ကြက်ဥတွေ ပြုတ်ပေးတယ်။သင်္ဘောသီးတွေ ဝယ်ပေးတယ်တဲ့။ အဲဒါတွေကို လူကြီးစီး စက်ဘီးစီးပြီး တဖက်ရွာကို သွားရောင်းရတယ်တဲ့။ လမ်းက ကုန်းတက်လေးမှာ ဂျပန်တပ်ရှိတော့ စက်ဘီး မနီုင့်တနိုင်စီးလာတဲ့ မောင်အာဝါးလေးကို ဂျပန်တွေက ချစ်လို့ ဝိုင်းကူတွန်းပေးတတ်ကြတယ်တဲ့။

အဲဒီ႐ြာမွာ ေနရင္းပဲ စစ္ႀကီးၿပီးသြားေတာ့ တ႐ုတ္ျပည္ကို မသြားၾကေတာ့ဘဲ ဇာတိ ဝါးခယ္မကိုပဲ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္တဲ့။

ပါပါးဟာ ငယ္ငယ္က စစ္ေျပးရင္း ေနခဲ့ရတဲ့ ကခ်င္ေျမကိုလည္း သံေယာဇဥ္ႀကီးရွာပါတယ္။တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဗန္းေမာ္အနီးတဝိုက္ကို သြားၾကည့္ဦးမယ္လို႔ ေျပာတတ္ပါတယ္။ကိုကိုးကလည္း ကားဝယ္ႏိုင္တဲ့အခါ ပစ္ကပ္ေလးတစီးမွာ ဒရင္းဘက္ေတြပါတင္ၿပီး ပါပါးတို႔ ေမာင္ႏွမတေတြကို ဗန္းေမာ္ဖက္ ကားနဲ႔ လိုက္ပို႔မယ္လို႔ ႀကိတ္ၿပီး ႀကံခဲ့ပါတယ္။ (အဲဒီအခ်ိန္က ကားႀကီးႀကီးဆိုလို႔ ပစ္ကပ္ပဲ ရွိတာကိုး။အခုလို Alphard တို႔ Hiace တို႔ ၁၀ေယာက္စီး၊၁၃ေယာက္ ၁၅ ေယာက္စီး စတာေတြ မေပၚေသးဘူးေလ)၊ပစ္ကပ္ေလးတစီး ဝယ္ႏိုင္လာေတာ့လည္း ဗန္းေမာ္ကို ကားနဲ႔ သြားဖို႔ရာ မၿငိမ္းခ်မ္း။

အဲဒီရွာမှာ နေရင်းပဲ စစ်ကြီးပြီးသွားတော့ တရုတ်ပြည်ကို မသွားကြတော့ဘဲ ဇာတိ ဝါးခယ်မကိုပဲ ပြန်လာခဲ့ကြတယ်တဲ့။

ပါပါးဟာ ငယ်ငယ်က စစ်ပြေးရင်း နေခဲ့ရတဲ့ ကချင်မြေကိုလည်း သံယောဇဉ်ကြီးရှာပါတယ်။တချိန်ချိန်မှာ ဗန်းမော်အနီးတဝိုက်ကို သွားကြည့်ဦးမယ်လို့ ပြောတတ်ပါတယ်။ကိုကိုးကလည်း ကားဝယ်နိုင်တဲ့အခါ ပစ်ကပ်လေးတစီးမှာ ဒရင်းဘက်တွေပါတင်ပြီး ပါပါးတို့ မောင်နှမတတွေကို ဗန်းမော်ဖက် ကားနဲ့ လိုက်ပို့မယ်လို့ ကြိတ်ပြီး ကြံခဲ့ပါတယ်။ (အဲဒီအချိန်က ကားကြီးကြီးဆိုလို့ ပစ်ကပ်ပဲ ရှိတာကိုး။အခုလို Alphard တို့ Hiace တို့ ၁၀ယောက်စီး၊၁၃ယောက် ၁၅ ယောက်စီး စတာတွေ မပေါ်သေးဘူးလေ)၊ပစ်ကပ်လေးတစီး ဝယ်နိုင်လာတော့လည်း ဗန်းမော်ကို ကားနဲ့ သွားဖို့ရာ မငြိမ်းချမ်း။

 ေမာင္ႏွမ ၄ေယာက္နဲ႔ အလယ္က ဦးေလး ၊ ေတာင္အူ ေရတံခါး - ၁၉၈၀ ခန္.

၁၉၉၀ ေလာက္မွာ က်မရဲ႕ အမအလတ္ ဆရာဝန္ posting ဝင္ေတာ့ ပထမဆုံးေရာက္တာ ျမစ္ႀကီးနား ေဆး႐ုံႀကီးပါ။သူေရာက္ၿပီး တႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့ က်မတို႔ သားအဖ ေလယာဥ္နဲ႔ျမစ္ႀကီးနားလိုက္သြားလည္ၾကပါတယ္။ သာယာေအးခ်မ္းတဲ့ ျမစ္ႀကီးနားမွာ တလေလာက္ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ပါပါးက ျမစ္ႀကီးနားမသြားခင္ကတည္းက သူသြားလို႔ ရသေလာက္ ေလွ်ာက္သြားၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ မိုးေကာင္းမွာ အကို႔သူငယ္ခ်င္းကိုစိုးၾကင္ရဲ႕ ညီမ ရွိတယ္ဆိုၿပီး မိုးေကာင္းကို ရထားနဲ႔ သြားလည္ၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူငယ္ခ်င္း ကံျမင့္ Kan Myint က ေဆးခန္းဖြင့္ေနေတာ့ မရရေအာင္ သြားရွာေတြ႕ၿပီး ၿမိဳ႕ထဲ တပတ္လိုက္ၾကည့္ၾကပါတယ္။ၿမိဳ႕ခံေတြ ေကြၽးတာ စားေသာက္ၿပီး ညေန ရထားနဲ႔ပဲ ျမစ္ႀကီးနားကို ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ကုန္းလမ္းက သြားလို႔ ရတာ ဒါအကုန္ပါပဲ။ျမစ္ဆုံေတာင္ မၿငိမ္းခ်မ္းလို႔ မေရာက္ခဲ့ရပါ။ ရန္ကုန္ကို ေလယာဥ္နဲ႔ အျပန္ လမ္းမွာ ေလယာဥ္က အစီအစဥ္မပါဘဲ ဗန္းေမာ္ ေလယာဥ္ကြင္းမွာ ဆင္းပါတယ္။ေလယာဥ္မယ္ကို ခဏဆင္းလို႔ ရမလား ခြင့္ေတာင္းၿပီး ေလယာဥ္ကြင္းထဲ ဆင္းၾကည့္ၾကေတာ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္း စိုးမင္း Soe Minကို စစ္ဝတ္စုံနဲ႔ ေတြ႕ရလို႔ ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာေနတုန္း ပါပါးကေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္း ပတ္လည္က ကိုင္းေတာေတြပဲ ျမင္ေနရတဲ့ ဗန္းေမာ္ကို အလြမ္းေျပ လွည့္ပတ္ၾကည့္ရွာပါတယ္။သူျပန္ေရာက္ဖူးခ်င္လွတဲ့ ဗန္းေမာ္ကို အားရပါးရ တို႔ထိႏႈတ္ဆက္ခြင့္ေတာ့ သူ႔တသက္တာမွာ ရမသြားခဲ့ရွာပါဘူး။

၁၉၉၀ လောက်မှာ ကျမရဲ့ အမအလတ် ဆရာဝန် posting ဝင်တော့ ပထမဆုံးရောက်တာ မြစ်ကြီးနား ဆေးရုံကြီးပါ။သူရောက်ပြီး တနှစ်လောက်နေတော့ ကျမတို့ သားအဖ လေယာဉ်နဲ့မြစ်ကြီးနားလိုက်သွားလည်ကြပါတယ်။ သာယာအေးချမ်းတဲ့ မြစ်ကြီးနားမှာ တလလောက် ပျော်ခဲ့ကြပါတယ်။ ပါပါးက မြစ်ကြီးနားမသွားခင်ကတည်းက သူသွားလို့ ရသလောက် လျှောက်သွားကြည့်ချင်တယ်ဆိုတော့ မိုးကောင်းမှာ အကို့သူငယ်ချင်းကိုစိုးကြင်ရဲ့ ညီမ ရှိတယ်ဆိုပြီး မိုးကောင်းကို ရထားနဲ့ သွားလည်ကြပါတယ်။ အဲဒီမှာ သူငယ်ချင်း ကံမြင့် Kan Myint က ဆေးခန်းဖွင့်နေတော့ မရရအောင် သွားရှာတွေ့ပြီး မြို့ထဲ တပတ်လိုက်ကြည့်ကြပါတယ်။မြို့ခံတွေ ကျွေးတာ စားသောက်ပြီး ညနေ ရထားနဲ့ပဲ မြစ်ကြီးနားကို ပြန်ခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီအချိန် ကုန်းလမ်းက သွားလို့ ရတာ ဒါအကုန်ပါပဲ။မြစ်ဆုံတောင် မငြိမ်းချမ်းလို့ မရောက်ခဲ့ရပါ။ ရန်ကုန်ကို လေယာဉ်နဲ့ အပြန် လမ်းမှာ လေယာဉ်က အစီအစဉ်မပါဘဲ ဗန်းမော် လေယာဉ်ကွင်းမှာ ဆင်းပါတယ်။လေယာဉ်မယ်ကို ခဏဆင်းလို့ ရမလား ခွင့်တောင်းပြီး လေယာဉ်ကွင်းထဲ ဆင်းကြည့်ကြတော့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အတန်းထဲက သူငယ်ချင်း စိုးမင်း Soe Minကို စစ်ဝတ်စုံနဲ့ တွေ့ရလို့ နှုတ်ဆက်စကားပြောနေတုန်း ပါပါးကတော့ လေယာဉ်ကွင်း ပတ်လည်က ကိုင်းတောတွေပဲ မြင်နေရတဲ့ ဗန်းမော်ကို အလွမ်းပြေ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှာပါတယ်။သူပြန်ရောက်ဖူးချင်လှတဲ့ ဗန်းမော်ကို အားရပါးရ တို့ထိနှုတ်ဆက်ခွင့်တော့ သူ့တသက်တာမှာ ရမသွားခဲ့ရှာပါဘူး။

2008 ပါပါး မဆုံးခင္မွာ အတန္အသင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေနၿပီျဖစ္ေပမယ့္ တသက္လုံးေသာက္လာတဲ့ ေဆးလိပ္ရဲ႕ ႏွိပ္စက္တဲ့ ဒဏ္ေၾကာင့္ 2003 ေလာက္ကတည္းက လမ္းေဝးေဝး မေလွ်ာက္ႏိုင္ေအာင္ အဆုပ္ပြေနခဲ့ပါၿပီ။ 2005 မွာေတာ့ လမ္းေတာင္ မေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့လို႔ Wheelchair နဲ႔ သြားရတဲ့ ဘ၀ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အခုခ်ိန္မွာ ပူတာအိုထိ ေလယာဥ္နဲ႔ သြားၾက၊ျမစ္ဆုံမွာ ဓာတ္ပုံေတြ ႐ိုက္ၾကတာ ျမင္ရတိုင္း ကခ်င္ေျမ ဗန္းေမာ္ကို ျပန္ေရာက္ခ်င္လွတဲ့ ပါပါးကို သတိရမိပါတယ္။

ပါပါးခ်စ္တဲ့ ကခ်င္ေျမလည္း ထာဝရေအးခ်မ္းပါေစ။ မိဘ သက္ရွိထင္ရွားရွိေသးတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားလည္း မိဘဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ရၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳပါတယ္။

2008 ပါပါး မဆုံးခင်မှာ အတန်အသင့် ငြိမ်းချမ်းနေပြီဖြစ်ပေမယ့် တသက်လုံးသောက်လာတဲ့ ဆေးလိပ်ရဲ့ နှိပ်စက်တဲ့ ဒဏ်ကြောင့် 2003 လောက်ကတည်းက လမ်းဝေးဝေး မလျှောက်နိုင်အောင် အဆုပ်ပွနေခဲ့ပါပြီ။ 2005 မှာတော့ လမ်းတောင် မလျှောက်နိုင်တော့လို့ Wheelchair နဲ့ သွားရတဲ့ ဘ၀ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

အခုချိန်မှာ ပူတာအိုထိ လေယာဉ်နဲ့ သွားကြ၊မြစ်ဆုံမှာ ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်ကြတာ မြင်ရတိုင်း ကချင်မြေ ဗန်းမော်ကို ပြန်ရောက်ချင်လှတဲ့ ပါပါးကို သတိရမိပါတယ်။

ပါပါးချစ်တဲ့ ကချင်မြေလည်း ထာဝရအေးချမ်းပါစေ။ မိဘ သက်ရှိထင်ရှားရှိသေးတဲ့ မိတ်ဆွေများလည်း မိဘဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရကြပါစေလို့ ဆန္ဒပြုပါတယ်။

Related Post
သမီးပြောတဲ့အဖေ့အကြောင်း ( သို. ) ဦးအာဝါး ဆိုတာ ၁  - Dr Aye Aye Myint

သမီးပြောတဲ့အဖေ့အကြောင်း ( သို. ) ဦးအာဝါး ဆိုတာ - Dr Aye Aye Myint

ေတာင္အူသၿပဳ - Photo by Dr Kyaw Swar Phyo Thu

တစ္ခ်ိန္က ၀ါးခယ္မရဲ.ထိပ္တန္းစီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ တစ္ဦးၿဖစ္တဲ့ ဦးအာ၀ါး ရဲ.အေႀကာင္း သူ.သမီး ၿဖစ္သူ မွတ္တမ္းတင္ထားတာေလးကို ကူးယူေဖာ္ၿပပါတယ္ ။ ဒီ မွတ္တမ္းေလးကိုဖတ္ရင္း တရုတ္ၿပည္ကေန ၿမန္မာနိုင္ငံကို လာေရာက္အေၿခခ်ေနထိုင္ႀကပံု ၊ သူတို.ရဲ. ႀကိဳးစားမွဳ ၊ ေစ.စပ္တိက်ပံု ၊သူတို.ရဲ. ဘ၀ၿဖတ္သန္းပံုေတြကို ေလ့လာနိုင္မွာၿဖစ္ပါတယ္ ။

တစ်ချိန်က ဝါးခယ်မရဲ.ထိပ်တန်းစီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ဦးအာဝါး ရဲ.အကြောင်း သူ.သမီး ဖြစ်သူ မှတ်တမ်းတင်ထားတာလေးကို ကူးယူဖော်ပြပါတယ် ။ ဒီ မှတ်တမ်းလေးကိုဖတ်ရင်း တရုတ်ပြည်ကနေ မြန်မာနိုင်ငံကို လာရောက်အခြေချနေထိုင်ကြပုံ ၊ သူတို.ရဲ. ကြိုးစားမှု ၊ စေ.စပ်တိကျပုံ ၊သူတို.ရဲ. ဘဝဖြတ်သန်းပုံတွေကို လေ့လာနိုင်မှာဖြစ်ပါတယ် ။

က်မအေဖ(ပါပါး) နာမည္က ဦးအာဝါးတဲ့။အဂၤလိပ္လို အေဖနာမည္ျဖည့္ရတဲ့ အခါ U Ah War လို႔ ေရးေတာ့ တခ်ိဳ႕က တ႐ုတ္နာမည္ထင္ၿပီး ဦးအဝါလို႔ ဖတ္တိုင္း မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ျပင္ရတယ္။

ကျမအဖေ(ပါပါး) နာမည်က ဦးအာဝါးတဲ့။အင်္ဂလိပ်လို အဖေနာမည်ဖြည့်ရတဲ့ အခါ U Ah War လို့ ရေးတော့ တချို့က တရုတ်နာမည်ထင်ပြီး ဦးအဝါလို့ ဖတ်တိုင်း မဟုတ်ပါဘူးလို့ ပြင်ရတယ်။

တကယ္ေတာ့ ျမန္မာနာမည္စစ္စစ္မွ ေတာသူႀကီးေတြ မွည့္ေပးခဲ့တဲ့ အႏြတၱအမည္ရယ္ပါ။

ပါပါးရဲ႕ နာမည္အေၾကာင္းေျပာျပရရင္ အဖြားေဒၚေအးကေန စမွ ျဖစ္မယ္။

က်မတို႔ အဖြားက တ႐ုတ္ျပည္ ဖူးက်န႔္ျပည္နယ္ ေဟြအန္းဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးကပါ။ တ႐ုတ္ျပည္မွာ ဖူးက်န႔္ျပည္နယ္က မိန္းကေလးေတြဟာ အလုပ္သိပ္လုပ္ၾကလို႔ ဖူးက်န႔္ႏြီရယ္လို႔ နာမည္ေက်ာ္ပါသတဲ့။ (ဖူးက်န႔္ေယာက်ၤားေတြကေတာ့ မိန္းမလုပ္စာ ထိုင္စားတတ္ၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕ ) အဲဒီထဲမွာမွ အဖြားက သူ႔ေခတ္မွာ ေခတ္စားတဲ့ ေျခေသးမ မလုပ္ခဲ့သူပါ။ အဖြားရဲ႕ အေဖက ေက်ာင္းဆရာတဲ့။ သူ႔သမီးက ငိုယိုၿပီး ေျခေထာက္ မခ်ိဳးခ်င္ပါဘူးဆိုတာကို လက္ခံၿပီး ဒါဆို လယ္အလုပ္လုပ္ရမယ္လို႔ အေပးအယူလုပ္ခဲ့ပါသတဲ့။ အဖြားက လယ္လုပ္ပါမယ္ ဝန္ခံၿပီး ေျခေထာက္ခ်ိဳးတာကို ေတာ္လွန္ခဲ့တဲ့ Revolutionist ေပါ့။မ်ိဳးနဲ႔ ႐ိုးနဲ႔ ေတာ္လွန္ခ်င္ခဲ့ၾကတာ  ။

အဖြားအိမ္ေထာင္က်ၿပီး သမီးတေယာက္(ဆရာမေဒၚႏြယ္ႏြယ္တို႔ အေမ ) သားတေယာက္(ကိုသက္ရွည္တို႔ အေဖ) အရမွာ သူတို႔ မိသားစုေတြ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာရွာၿပီး ျမန္မာျပည္ကို သေဘၤာနဲ႔ စြန႔္စားထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဝါးခယ္မနားက ေတာင္အူ႐ြာမွာ ကုန္စုံဆိုင္ေလးဖြင့္ၿပီး အေျခခ်ခဲ့ၾကတယ္တဲ့။

တကယ်တော့ မြန်မာနာမည်စစ်စစ်မှ တောသူကြီးတွေ မှည့်ပေးခဲ့တဲ့ အနွတ္တအမည်ရယ်ပါ။

ပါပါးရဲ့ နာမည်အကြောင်းပြောပြရရင် အဖွားဒေါ်အေးကနေ စမှ ဖြစ်မယ်။

ကျမတို့ အဖွားက တရုတ်ပြည် ဖူးကျန့်ပြည်နယ် ဟွေအန်းဆိုတဲ့ မြို့ကလေးကပါ။ တရုတ်ပြည်မှာ ဖူးကျန့်ပြည်နယ်က မိန်းကလေးတွေဟာ အလုပ်သိပ်လုပ်ကြလို့ ဖူးကျန့်နွီရယ်လို့ နာမည်ကျော်ပါသတဲ့။ (ဖူးကျန့်ယောင်္ကျားတွေကတော့ မိန်းမလုပ်စာ ထိုင်စားတတ်ကြတယ် ထင်ပါရဲ့ ) အဲဒီထဲမှာမှ အဖွားက သူ့ခေတ်မှာ ခေတ်စားတဲ့ ခြေသေးမ မလုပ်ခဲ့သူပါ။ အဖွားရဲ့ အဖေက ကျောင်းဆရာတဲ့။ သူ့သမီးက ငိုယိုပြီး ခြေထောက် မချိုးချင်ပါဘူးဆိုတာကို လက်ခံပြီး ဒါဆို လယ်အလုပ်လုပ်ရမယ်လို့ အပေးအယူလုပ်ခဲ့ပါသတဲ့။ အဖွားက လယ်လုပ်ပါမယ် ဝန်ခံပြီး ခြေထောက်ချိုးတာကို တော်လှန်ခဲ့တဲ့ Revolutionist ပေါ့။မျိုးနဲ့ ရိုးနဲ့ တော်လှန်ချင်ခဲ့ကြတာ  ။

အဖွားအိမ်ထောင်ကျပြီး သမီးတယောက်(ဆရာမဒေါ်နွယ်နွယ်တို့ အမေ ) သားတယောက်(ကိုသက်ရှည်တို့ အဖေ) အရမှာ သူတို့ မိသားစုတွေ ရေကြည်ရာ မြက်နုရာရှာပြီး မြန်မာပြည်ကို သင်္ဘောနဲ့ စွန့်စားထွက်ခဲ့ကြတယ်။ ဝါးခယ်မနားက တောင်အူရွာမှာ ကုန်စုံဆိုင်လေးဖွင့်ပြီး အခြေချခဲ့ကြတယ်တဲ့။

အဲဒီအခ်ိန္ ေတာင္အူက စီးပြားေရး ေကာင္းတဲ့ ႐ြာႀကီးျဖစ္လို႔ အဖြားတို႔ ဆိုင္ေရွ႕က ဆိပ္ခံတံတားမွာ ဧရာဝတီ သေဘၤာေတာင္ ကပ္ေပးခဲ့တယ္။ တ႐ုတ္ျပည္က ေျပာင္းလာကာစလူေတြကို အဖြားတို႔က ကူညီတဲ့ အေနနဲ႔ ေခတၱတည္းခိုခြင့္ျပဳေတာ့ မနက္ဆို အဲဒီတံတားမွာ တန္းစီထိုင္ၿပီး ဆန္ျပဳတ္တိုက္ရတယ္တဲ့။

အဲဒီအချိန် တောင်အူက စီးပွားရေး ကောင်းတဲ့ ရွာကြီးဖြစ်လို့ အဖွားတို့ ဆိုင်ရှေ့က ဆိပ်ခံတံတားမှာ ဧရာဝတီ သင်္ဘောတောင် ကပ်ပေးခဲ့တယ်။ တရုတ်ပြည်က ပြောင်းလာကာစလူတွေကို အဖွားတို့က ကူညီတဲ့ အနေနဲ့ ခေတ္တတည်းခိုခွင့်ပြုတော့ မနက်ဆို အဲဒီတံတားမှာ တန်းစီထိုင်ပြီး ဆန်ပြုတ်တိုက်ရတယ်တဲ့။

ဖူးက်န႔္ႏြီ ေဒၚေအးဟာ ျမန္မာျပည္ေရာက္ေတာ့လည္း အလုပ္ကို မနားတမ္းလုပ္တာေၾကာင့္ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက သူ႔မွာ ကိုယ္ဝန္ရွိေနမွန္းေတာင္ မသိၾကပါဘူး။ အလုပ္လုပ္ရင္းကပဲ ဗိုက္နာလာလို႔ အခန္းထဲဝင္ၿပီး တတိယေျမာက္ သားကေလးကို ကိုယ့္ဖာသာပဲ ေမြးလိုက္ပါတယ္။ ကေလးေလး ငိုသံ တဝါးဝါးၾကားမွ အိမ္နီးခ်င္း အရီးစိန္ေမတို႔က ေျပးလာၾကည့္ၿပီး "ဒီ အာဝါးေလး ဘယ္က ဘယ္လို ေရာက္လာတာလဲ" လို႔ အံ့ၾသတႀကီး သတင္းဝိုင္းေမးၾကရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ တအိမ္နဲ႔ တအိမ္ ရင္းႏွီးၾကတာေၾကာင့္ ကေလးေလး ေမာင္အာဝါးကို ဝိုင္းထိန္းၾက ခ်စ္ၾကပါသတဲ့။(ေတာင္အူ႐ြာမွာ ခ်က္ျမႇဳပ္တဲ့ ေမာင္အာဝါးေလးကလည္း ဒီ႐ြာထြက္ဆိုေတာ့ သူ႔အေမကို ႐ြာသူေတြ ေခၚသလို အမ လို႔ ေခၚတယ္။ အကို နဲ႔အမကို က်မတို႔ ေခတ္လို ကိုကိုး၊ၾကည့္ၾကည့္ မေခၚပါဘူးရွင္၊ ေသတဲ့ အထိ ေခၚသြားတာ အကို နဲ႔ မမ တဲ့။)

ဖူးကျန့်နွီ ဒေါ်အေးဟာ မြန်မာပြည်ရောက်တော့လည်း အလုပ်ကို မနားတမ်းလုပ်တာကြောင့် အိမ်နီးနားချင်းတွေက သူ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေမှန်းတောင် မသိကြပါဘူး။ အလုပ်လုပ်ရင်းကပဲ ဗိုက်နာလာလို့ အခန်းထဲဝင်ပြီး တတိယမြောက် သားကလေးကို ကိုယ့်ဖာသာပဲ မွေးလိုက်ပါတယ်။ ကလေးလေး ငိုသံ တဝါးဝါးကြားမှ အိမ်နီးချင်း အရီးစိန်မေတို့က ပြေးလာကြည့်ပြီး "ဒီ အာဝါးလေး ဘယ်က ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ" လို့ အံ့သြတကြီး သတင်းဝိုင်းမေးကြရပါတယ်။ မြန်မာပြည်မှာတော့ တအိမ်နဲ့ တအိမ် ရင်းနှီးကြတာကြောင့် ကလေးလေး မောင်အာဝါးကို ဝိုင်းထိန်းကြ ချစ်ကြပါသတဲ့။(တောင်အူရွာမှာ ချက်မြှုပ်တဲ့ မောင်အာဝါးလေးကလည်း ဒီရွာထွက်ဆိုတော့ သူ့အမေကို ရွာသူတွေ ခေါ်သလို အမ လို့ ခေါ်တယ်။ အကို နဲ့အမကို ကျမတို့ ခေတ်လို ကိုကိုး၊ကြည့်ကြည့် မခေါ်ပါဘူးရှင်၊ သေတဲ့ အထိ ခေါ်သွားတာ အကို နဲ့ မမ တဲ့။)

ပါပါးကို ေမြးၿပီး ေနာက္ ၅ႏွစ္အၾကာ သမီးေလး တေယာက္ (ေဒၚရႈဝါ) ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ဆဲမွာ အဖိုးဆုံးသြားေတာ့ အသက္ ၄၀႐ြယ္ မုဆိုးမေလး အဖြားဟာ တေယက္တည္း ဆင္းဆင္းရဲရဲ ႐ုန္းကန္ရရွာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ဝါးခယ္မ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ေနတဲ့ သူေဌးကေတာ္တေယာက္က ေမာင္အာဝါးေလးကို ေမြးစားဖို႔ လာေတာင္းတယ္တဲ့။ အဖြားက "ငတ္ခ်င္ငတ္ေပ့ေစ၊ငါ့သားကို မေပးႏိုင္ပါဘူး" လို႔ ခါးခါးသီးသီး ျငင္းလႊတ္လိုက္တဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျပတိုင္း အင္မတန္ မ်က္ရည္လြယ္တတ္တဲ့ ဦးအာဝါး ငိုေတာ့တာပါပဲ။

ပါပါးကို မွေးပြီး နောက် ၅နှစ်အကြာ သမီးလေး တယောက် (ဒေါ်ရှုဝါ) ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဆဲမှာ အဖိုးဆုံးသွားတော့ အသက် ၄၀ရွယ် မုဆိုးမလေး အဖွားဟာ တယေက်တည်း ဆင်းဆင်းရဲရဲ ရုန်းကန်ရရှာပါတယ်။ အဲဒီအချိန် ဝါးခယ်မ မြို့ပေါ်မှာ နေတဲ့ သူဌေးကတော်တယောက်က မောင်အာဝါးလေးကို မွေးစားဖို့ လာတောင်းတယ်တဲ့။ အဖွားက "ငတ်ချင်ငတ်ပေ့စေ၊ငါ့သားကို မပေးနိုင်ပါဘူး" လို့ ခါးခါးသီးသီး ငြင်းလွှတ်လိုက်တဲ့ အကြောင်း ပြောပြတိုင်း အင်မတန် မျက်ရည်လွယ်တတ်တဲ့ ဦးအာဝါး ငိုတော့တာပါပဲ။

အဲဒီေနာက္ ၁၆ႏွစ္႐ြယ္ သမီးအႀကီးကို ၿမိဳ႕ေပၚက သူေဌးတေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္ခ်ေပးၿပီး ဝါးခယ္မ ၿမိဳ႕ေပၚ ေျပာင္းၾကပါတယ္။အဲဒီ အေဒၚရဲ႕ ေယာာက်ၤားကလည္း သေဘာေကာင္းလို႔ ေယာက္ဖေလးေတြကို ေက်ာင္းေနဖို႔ ကူညီပါတယ္တဲ့။

ေတာင္အူ႐ြာက ေျပာင္းခဲ့ရေပမယ့္ သူေမြးတဲ့ ႐ြာကို ခ်စ္လို႔ ပါပါးက ႐ြာအေၾကာင္း အၿမဲ ေျပာေျပာျပတတ္ပါတယ္။

(သူေျပာတုန္းကေတာ့ ႐ြာနာမည္က ေတာင္အူပါပဲ၊ အခုမွပဲ ဒီဘုရားသုံးဆူ ရွိတဲ့ဖက္ကို ေတာင္အူသျပဳလို႔ ေခၚမွန္း သိရေတာ့တယ္။)

အဲဒီနောက် ၁၆နှစ်ရွယ် သမီးအကြီးကို မြို့ပေါ်က သူဌေးတယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ချပေးပြီး ဝါးခယ်မ မြို့ပေါ် ပြောင်းကြပါတယ်။အဲဒီ အဒေါ်ရဲ့ ယောာင်္ကျားကလည်း သဘောကောင်းလို့ ယောက်ဖလေးတွေကို ကျောင်းနေဖို့ ကူညီပါတယ်တဲ့။

တောင်အူရွာက ပြောင်းခဲ့ရပေမယ့် သူမွေးတဲ့ ရွာကို ချစ်လို့ ပါပါးက ရွာအကြောင်း အမြဲ ပြောပြောပြတတ်ပါတယ်။

(သူပြောတုန်းကတော့ ရွာနာမည်က တောင်အူပါပဲ၊ အခုမှပဲ ဒီဘုရားသုံးဆူ ရှိတဲ့ဖက်ကို တောင်အူသပြုလို့ ခေါ်မှန်း သိရတော့တယ်။)

အင္မတန္ အလုပ္လုပ္တဲ့ အေမက ေမြးခဲ့တဲ့ ပါပါးဟာလည္း အလုပ္သိပ္လုပ္ပါတယ္။ သူမဆုံးခင္ ၃လေလာက္အလို Wheel chair နဲ႔ သြားၿပီး ေအာက္ဆီဂ်င္ကို စက္နဲ႔ ရႉေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ အနားမေနဘဲ ဂေဟေဆာ္တဲ့ အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ သူပါ။

အင်မတန် အလုပ်လုပ်တဲ့ အမေက မွေးခဲ့တဲ့ ပါပါးဟာလည်း အလုပ်သိပ်လုပ်ပါတယ်။ သူမဆုံးခင် ၃လလောက်အလို Wheel chair နဲ့ သွားပြီး အောက်ဆီဂျင်ကို စက်နဲ့ ရှူနေရတဲ့ အချိန်မှာတောင် အနားမနေဘဲ ဂဟေဆော်တဲ့ အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ သူပါ။

ပါပါးနာမည္ကို ျဗဳန္းကနဲ နားေထာင္ရင္ ရယ္စရာလို႔ ထင္ရေပမယ့္ ဒီနာမည္ရျခင္းအေၾကာင္းရင္းကို သိထားတဲ့ က်မတို႔ကေတာ့ အင္မတန္ အလုပ္လုပ္လို႔ ရလာတဲ့ နာမည္ပါလားလို႔ အၿမဲ ဂုဏ္ယူေနရတဲ့ အေဖ့နာမည္ေလးပါပဲ။ က်မရဲ႕ ပါပါး(ဦးအာဝါး)ဟာ အသက္ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ဖတဆိုး ျဖစ္ခဲ့သူပါ။ သူတို႔ေမာင္ႏွမေတြက တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ၅ႏွစ္စီ ကြာတယ္တဲ့ ။

 ပါပါးနာမည်ကို ဗြုန်းကနဲ နားထောင်ရင် ရယ်စရာလို့ ထင်ရပေမယ့် ဒီနာမည်ရခြင်းအကြောင်းရင်းကို သိထားတဲ့ ကျမတို့ကတော့ အင်မတန် အလုပ်လုပ်လို့ ရလာတဲ့ နာမည်ပါလားလို့ အမြဲ ဂုဏ်ယူနေရတဲ့ အဖေ့နာမည်လေးပါပဲ။ ကျမရဲ့ ပါပါး(ဦးအာဝါး)ဟာ အသက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဖတဆိုး ဖြစ်ခဲ့သူပါ။ သူတို့မောင်နှမတွေက တယောက်နဲ့တယောက် ၅နှစ်စီ ကွာတယ်တဲ့ ။

ပါပါး ၅ႏွစ္ သူ႔ညီမေလး ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ထားခ်ိန္မွာ သူတို႔ အေဖ (ဦးစိန္ေပါ) ဆုံးခဲ့တာပါ။ ျမန္မာျပည္မလာခင္ တ႐ုတ္ျပည္မွာ ေနစဥ္က ေဗဒင္ဆရာက "မင္းအသက္ ၄၀ ေက်ာ္ရင္ ဘုရင္ျဖစ္မယ္ "လို႔ ေဟာလိုက္တယ္တဲ့။ သူ အသက္ ၄၀ ထဲအဝင္ ဝမ္းကိုက္ေရာဂါအျဖစ္မွာ ဒီေတာင္ကိုေတာ့ မေက်ာ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူးဆိုၿပီး အားေလွ်ာ့တာေၾကာင့္လည္း ေရာဂါ မျဖစ္စေလာက္နဲ႔ ေသရတယ္လို႔ ပါပါးက ေျပာဖူးတယ္။ လွ်ာရွည္တဲ့ က်မက complaint တက္တာေပါ့။ ၄၀ေက်ာ္ေအာင္ေနၿပီး ဘုရင္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ပလိုက္ ၿပီးေရာလို႔။ သူတို႔ သာမာန္လူမ်ားမွာေတာ့ ဘုရင္ျဖစ္မယ္ဆိုတာ အတိႆယဝုတၱိအလကၤာနဲ႔ ဒီအသက္မေက်ာ္ဘူးလို႔ တထစ္ခ် ယုံတာဟာ ဥပါဒါန္ေၾကာင့္ ဥပါဒ္ေရာက္သြားတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ပါပါး ၅နှစ် သူ့ညီမလေး ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားချိန်မှာ သူတို့ အဖေ (ဦးစိန်ပေါ) ဆုံးခဲ့တာပါ။ မြန်မာပြည်မလာခင် တရုတ်ပြည်မှာ နေစဉ်က ဗေဒင်ဆရာက "မင်းအသက် ၄၀ ကျော်ရင် ဘုရင်ဖြစ်မယ် "လို့ ဟောလိုက်တယ်တဲ့။ သူ အသက် ၄၀ ထဲအဝင် ဝမ်းကိုက်ရောဂါအဖြစ်မှာ ဒီတောင်ကိုတော့ မကျော်နိုင်တော့ပါဘူးဆိုပြီး အားလျှော့တာကြောင့်လည်း ရောဂါ မဖြစ်စလောက်နဲ့ သေရတယ်လို့ ပါပါးက ပြောဖူးတယ်။ လျှာရှည်တဲ့ ကျမက complaint တက်တာပေါ့။ ၄၀ကျော်အောင်နေပြီး ဘုရင်ဖြစ်အောင် လုပ်ပလိုက် ပြီးရောလို့။ သူတို့ သာမာန်လူများမှာတော့ ဘုရင်ဖြစ်မယ်ဆိုတာ အတိဿယဝုတ္တိအလင်္ကာနဲ့ ဒီအသက်မကျော်ဘူးလို့ တထစ်ချ ယုံတာဟာ ဥပါဒါန်ကြောင့် ဥပါဒ်ရောက်သွားတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

တကယ္ေတာ့ အဖိုးေသရတာ ဝါးခယ္မၿမိဳ႕ေပၚမွာ ဖဲသြားခ်ရင္း ဝမ္းကိုက္တာကို ေဆးေသခ်ာ မကုလို႔ ေသရတာ ဆိုၿပီး အဖြားနဲ႔ ပါပါးတို႔ ညီအစ္ကိုက ေကာက္ခ်က္ဆြဲၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတို႔ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္စလုံး ေလာင္းကစားကို သိပ္မုန္းၾကပါတယ္။ ဖဲဆိုရင္ အသံေတာင္ မၾကားခ်င္ေအာင္ စိတ္နာၾကတယ္။ ကိုကိုး ငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တခါလား ဖဲခ်တယ္ ၾကားတာနဲ႔ ပါပါးက အေသ႐ိုက္ေတာ့တာပါပဲ။

တကယ်တော့ အဖိုးသေရတာ ဝါးခယ်မမြို့ပေါ်မှာ ဖဲသွားချရင်း ဝမ်းကိုက်တာကို ဆေးသေချာ မကုလို့ သေရတာ ဆိုပြီး အဖွားနဲ့ ပါပါးတို့ ညီအစ်ကိုက ကောက်ချက်ဆွဲကြပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့် သူတို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်စလုံး လောင်းကစားကို သိပ်မုန်းကြပါတယ်။ ဖဲဆိုရင် အသံတောင် မကြားချင်အောင် စိတ်နာကြတယ်။ ကိုကိုး ငယ်ငယ်က သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တခါလား ဖဲချတယ် ကြားတာနဲ့ ပါပါးက အသေရိုက်တော့တာပါပဲ။

သူငယ္ခ်င္းဦးေစ့လုပ္ ၊ ဦးအာ၀ါး ၊ အကို ဦးခ်ပ္ပိ

ပါပါးက ငယ္ကတည္းက အေဖမရွိေတာ့ သူ႔အစ္ကိုကို အေဖလို သေဘာထားၿပီး ခ်စ္ပါတယ္။ ေတာင္အူမွာ ေခ်ာင္းကူးတံတားက ဝါးတစ္လုံး တံတားေတြပါ။ တေန႔ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ တံတားျဖတ္ကူးရင္း ေရထဲ ျပဳတ္က်တာ "အကိုကယ္ေပလို႔ ငါ မေသတာ" လို႔ မၾကာခဏ ေျပာျပပါတယ္။ သူ႔အကိုကို ခ်စ္တာ ႐ိုေသတာ ဘယ္ေတာ့မွ ခြန္းတုန႔္ ျပန္မေျပာခဲ့ပါဘူး။

ပါပါးက ငယ်ကတည်းက အဖေမရှိတော့ သူ့အစ်ကိုကို အဖေလို သဘောထားပြီး ချစ်ပါတယ်။ တောင်အူမှာ ချောင်းကူးတံတားက ဝါးတစ်လုံး တံတားတွေပါ။ တနေ့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် တံတားဖြတ်ကူးရင်း ရေထဲ ပြုတ်ကျတာ "အကိုကယ်ပေလို့ ငါ မသေတာ" လို့ မကြာခဏ ပြောပြပါတယ်။ သူ့အကိုကို ချစ်တာ ရိုသေတာ ဘယ်တော့မှ ခွန်းတုန့် ပြန်မပြောခဲ့ပါဘူး။

သူတို႔ ညီအစ္ကိုက လက္မႈပညာလည္း တတ္လြယ္ၾကပါတယ္။ပါပါးဆို ဓာတ္ပုံ႐ိုက္တတ္တယ္။ လက္သမားပညာ၊ ပန္းရံပညာ၊ ေရဒီယိုျပင္၊စက္ျပင္၊လွ်ပ္စစ္မီးျပင္၊ဂေဟေဆာ္၊ Welding ၊တတ္ေကာင္းတတ္ရာ ဟူသမွ်ကို ၾကားျမင္သုတ ရွိပါေစ ဆိုသလိုပါပဲ။ အႏုပညာေတာ့ မရဘူး။ အိမ္က ေရဒီယိုဆို ပါပါးကိုယ္တိုင္ ျပင္တယ္။ ဆီစက္လုပ္ေတာ့ အလုပ္ရွင္လည္း ပါပါး စက္ျပင္လည္း ပါပါး ပါပဲ။ အိမ္က ေရကန္ေတြ သံမံတလင္းေတြ သဲ၊ထုံး၊ဘိလပ္ေျမ စပ္ၿပီး တပည့္ေတြနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ လုပ္တာ။ အိမ္မွာ ပါပါးကိုယ္တိုင္လုပ္တဲ့ သစ္သားကုတင္၊ဘီဒို၊ ထမင္းစားပြဲ ေတြ ရွိပါတယ္။ တခုေတာ့ ရွိတယ္။ ပါပါးလက္ရာက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပဲရတယ္။

သူတို့ ညီအစ်ကိုက လက်မှုပညာလည်း တတ်လွယ်ကြပါတယ်။ပါပါးဆို ဓာတ်ပုံရိုက်တတ်တယ်။ လက်သမားပညာ၊ ပန်းရံပညာ၊ ရေဒီယိုပြင်၊စက်ပြင်၊လျှပ်စစ်မီးပြင်၊ဂဟေဆော်၊ Welding ၊တတ်ကောင်းတတ်ရာ ဟူသမျှကို ကြားမြင်သုတ ရှိပါစေ ဆိုသလိုပါပဲ။ အနုပညာတော့ မရဘူး။ အိမ်က ရေဒီယိုဆို ပါပါးကိုယ်တိုင် ပြင်တယ်။ ဆီစက်လုပ်တော့ အလုပ်ရှင်လည်း ပါပါး စက်ပြင်လည်း ပါပါး ပါပဲ။ အိမ်က ရေကန်တွေ သံမံတလင်းတွေ သဲ၊ထုံး၊ဘိလပ်မြေ စပ်ပြီး တပည့်တွေနဲ့ ကိုယ်တိုင် လုပ်တာ။ အိမ်မှာ ပါပါးကိုယ်တိုင်လုပ်တဲ့ သစ်သားကုတင်၊ဘီဒို၊ ထမင်းစားပွဲ တွေ ရှိပါတယ်။ တခုတော့ ရှိတယ်။ ပါပါးလက်ရာက ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲရတယ်။

ပါပါးအကို ေပ့ေပ့(ဦးခ်ပ္ပိ) ကက်ေတာ့ ပါပါးလို ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ တတ္တာ မဟုတ္ဘူး။ တတ္တဲ့ ပညာကို အေခ်ာထည္ထိ ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ တတ္တာ။ သူ႔အိမ္က သစ္သားထည္ေတြဟာ တ႐ုတ္လက္သမား လုပ္ထားသလား ထင္ရေအာင္ လက္ရာေကာင္းပါတယ္။ သူတို႔အိမ္က ေရကန္ဆို အိမ္ေရွ႕ လမ္း တဖက္က ေခ်ာင္းေရကို ေရတက္ေရက်တြက္ၿပီး ေရနည္းခ်ိန္ေတာင္ ေရဝင္ေအာင္ ၊တစ္မိုးေရစုထားရင္ တစ္ေႏြလုံးပါ သုံးေလာက္ေအာင္ စနစ္တက် တြက္ခ်က္ၿပီးမွ ကိုယ္တိုင္လုပ္ထားတဲ့ ေရကန္၊အခု သူမရွိေတာ့တာ အႏွစ္ ၃၀ ေတာင္ ဘာမွ မျဖစ္ေသးဘဲ သုံးလို႔ ရေနေသးေအာင္ အေျမာ္အျမင္ ရွိတဲ့သူပါ။

ပါပါးအကို ပေ့ပေ့(ဦးချပ်ပိ) ကကျတော့ ပါပါးလို ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ် တတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ တတ်တဲ့ ပညာကို အချောထည်ထိ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် တတ်တာ။ သူ့အိမ်က သစ်သားထည်တွေဟာ တရုတ်လက်သမား လုပ်ထားသလား ထင်ရအောင် လက်ရာကောင်းပါတယ်။ သူတို့အိမ်က ရေကန်ဆို အိမ်ရှေ့ လမ်း တဖက်က ချောင်းရေကို ရေတက်ရေကျတွက်ပြီး ရေနည်းချိန်တောင် ရေဝင်အောင် ၊တစ်မိုးရေစုထားရင် တစ်နွေလုံးပါ သုံးလောက်အောင် စနစ်တကျ တွက်ချက်ပြီးမှ ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတဲ့ ရေကန်၊အခု သူမရှိတော့တာ အနှစ် ၃၀ တောင် ဘာမှ မဖြစ်သေးဘဲ သုံးလို့ ရနေသေးအောင် အမြော်အမြင် ရှိတဲ့သူပါ။

အရပ္ရွည္သေလာက္ စိတ္ရွည္ စိတ္ေအးလိုက္ပုံမ်ား က်မတို႔ ၉တန္းစာေမးပြဲ ေျဖေနတုန္း က်မတို႔ အိမ္နားက ေဆး႐ုံရပ္ကြက္ မီးအႀကီးအက်ယ္ေလာင္ပါတယ္။ အိမ္က ပစၥည္းေတြကို က်မတို႔ ဆီစက္က အလုပ္သမားေတြက ထမ္းၿပီး မီးနဲ႔ ေဝးရာ အမ်ိဳးေတြအိမ္ကို သယ္ေပးၾကပါတယ္။ ထမင္းစားခန္း ဘီဒိုႀကီးထဲမွာ ရွိတဲ့ ေႂကြပန္းကန္ေတြကို (ပါပါးနဲ႔ မာမားက အလႉလုပ္တာ ဝါသနာပါေတာ့ အိမ္မွာ အလႉ တပြဲစာ အိုးခြက္ပန္းကန္ေတြ ရွိတယ္ေလ ၊) ေလးျပည္ခ်က္ ဒန္အိုးႀကီးေတြထဲ ေပ့ေပ့(ဘႀကီးဦးခ်ပ္ပိ)ကိုယ္တိုင္ စိတ္ေအးေအးနဲ႔ စီၿပီး ထည့္သြားတာ ၊အဲဒီအိုးႀကီး မီးၿငိမ္းလို႔ ျပန္သယ္လာေတာ့ ေႂကြပန္းကန္ တခ်ပ္မွ မကြဲဘူး။အံ့ေရာ။

အရပ်ရှည်သလောက် စိတ်ရှည် စိတ်အေးလိုက်ပုံများ ကျမတို့ ၉တန်းစာမေးပွဲ ဖြေနေတုန်း ကျမတို့ အိမ်နားက ဆေးရုံရပ်ကွက် မီးအကြီးအကျယ်လောင်ပါတယ်။ အိမ်က ပစ္စည်းတွေကို ကျမတို့ ဆီစက်က အလုပ်သမားတွေက ထမ်းပြီး မီးနဲ့ ဝေးရာ အမျိုးတွေအိမ်ကို သယ်ပေးကြပါတယ်။ ထမင်းစားခန်း ဘီဒိုကြီးထဲမှာ ရှိတဲ့ ကြွေပန်းကန်တွေကို (ပါပါးနဲ့ မာမားက အလှူလုပ်တာ ဝါသနာပါတော့ အိမ်မှာ အလှူ တပွဲစာ အိုးခွက်ပန်းကန်တွေ ရှိတယ်လေ  ) လေးပြည်ချက် ဒန်အိုးကြီးတွေထဲ ပေ့ပေ့(ဘကြီးဦးချပ်ပိ)ကိုယ်တိုင် စိတ်အေးအေးနဲ့ စီပြီး ထည့်သွားတာ ၊အဲဒီအိုးကြီး မီးငြိမ်းလို့ ပြန်သယ်လာတော့ ကြွေပန်းကန် တချပ်မှ မကွဲဘူး။အံ့ရော။

သူက ေစ့စပ္ေသခ်ာေတာ့ ဘာမဆို ကိုယ္တိုင္ လုပ္ရမွ ႀကိဳက္တယ္။အဲဒီေတာ့ သူ႔မွာ တပည့္တပန္း မရွိဘူး။ ေပ့ေပ့တို႔အိမ္မွာ လုပ္အားလိုရင္ ပါပါးက သူ႔ကုန္စုံဆိုင္က တပည့္ေတြ ၊ဆီစက္က တပည့္ေတြကို လႊတ္ၿပီး လိုတာ လုပ္ေပးရတယ္။ ပါပါး တပည့္ေတြက ပါပါးကို ဆရာလို႔ ေခၚၾကတယ္။ ပါပါး အကိုႀကီး ေပ့ေပ့ကိုေတာ့ ဆရာႀကီး တဲ့။

သူက စေ့စပ်သေချာတော့ ဘာမဆို ကိုယ်တိုင် လုပ်ရမှ ကြိုက်တယ်။အဲဒီတော့ သူ့မှာ တပည့်တပန်း မရှိဘူး။ ပေ့ပေ့တို့အိမ်မှာ လုပ်အားလိုရင် ပါပါးက သူ့ကုန်စုံဆိုင်က တပည့်တွေ ၊ဆီစက်က တပည့်တွေကို လွှတ်ပြီး လိုတာ လုပ်ပေးရတယ်။ ပါပါး တပည့်တွေက ပါပါးကို ဆရာလို့ ခေါ်ကြတယ်။ ပါပါး အကိုကြီး ပေ့ပေ့ကိုတော့ ဆရာကြီး တဲ့။

ပါပါးက ေမြးတာလည္း သားတေယာက္တည္း၊ ေပ့ေပ့က ေမြးတာ သား ၂ေယာက္ေပမယ့္ တေယာက္တည္း အဖတ္တင္တယ္။ ပါပါးဦးအာဝါးရဲ႕ သား က်မအကို ကိုဖိုးႀကံ့နဲ႔ ေပ့ေပ့ဦးခ်ပ္ပိရဲ႕သား ေဒါက္တာ သက္ရွည္ တို႔က သူတို႔ အေဖေတြရဲ႕ ေျခရာနင္းႏိုင္ မနင္းႏိုင္၊ အေဖတူ ေတြ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မ်ိဳးဆက္ ႏွစ္ဆက္ သိသူေတြ အကဲျဖတ္ၾကေပါ့ေနာ.......

ပါပါးက မွေးတာလည်း သားတယောက်တည်း၊ ပေ့ပေ့က မွေးတာ သား ၂ယောက်ပေမယ့် တယောက်တည်း အဖတ်တင်တယ်။ပါပါးဦးအာဝါးရဲ့ သား ကျမအကို ကိုဖိုးကြံ့နဲ့ ပေ့ပေ့ဦးချပ်ပိရဲ့သား ဒေါက်တာ သက်ရှည် တို့က သူတို့ အဖေတွေရဲ့ ခြေရာနင်းနိုင် မနင်းနိုင်၊ အဖေတူ တွေ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မျိုးဆက် နှစ်ဆက် သိသူတွေ အကဲဖြတ်ကြပေါ့နော.......

Dr Aye Aye Myint

ေအာင္ၿမင္မွုသည္ ဘ၀အေၿခအေန ထက္ ႀကိဳးစားမွဳေပၚသာ မူတည္ေႀကာင္း ၿပခဲ့တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္

လူတိုင္းက ဘ၀ကို ေအာင္ၿမင္စြာ ၿဖတ္သန္းခ်င္ႀကသည္ ။

စီးပြားေရး သမားက သူေ႒းအႀကီးစား ၿဖစ္ခ်င္သည္ ။

၀န္ထမ္းက ရာထူးႀကီးႀကီးလိုခ်င္သည္ ။

ေက်ာင္းသားက ပထမ ရခ်င္သည္ ။

သို.ေသာ္ အမွန္တကယ္ ေအာင္ၿမင္ဖို. ႀကိဳးစားၿဖစ္သူနည္းသလို ႀကိဳးစားသူမ်ားထဲမွ အမွန္တကယ္ေအာင္ၿမင္သူကလည္း အေရအတြက္ တစ္ခုသာရွိသည္ ။ ထိုသုိ.ေအာင္ၿမင္ႀကသူမ်ားတြင္အမ်ားစုက လိုအပ္သမွ် ပ့ံ့ပိုးေပးႏိုင္ေသာ ပတ္၀န္းက်င္မွသာၿဖစ္ႀကသည္ ။

မည္သို.ေသာ ဘ၀ေပးအၿခအေန ကိုပိုင္ဆိုင္ေနရသူၿဖစ္ပါေစ ၊ ကိုယ္တိုင္ကသာ အမွန္တကယ္ေအာင္ၿမင္ခ်င္လွ်င္ ၊ ေသခ်ာအားစိုက္ႀကိဳးစားမွဳကသာ အေရးႀကီးေႀကာင္း ၊ အထူးသၿဖင့္ ပညာေရးဆိုင္ရာ အထူးေအာင္ၿမင္ခ်င္သူတို.အဖို. ဘယ္အရာမဆို ၿဖစ္ႏိုင္ေႀကာင္းကို ယခုလူငယ္က သက္ေသၿပခဲ့ပါသည္ ။

ဤလူငယ္က အေၿခခံပညာအဆင့္ကို ထူးခၽြန္စြာေအာင္ၿမင္ေက်ာ္လႊားႏိုင္ခဲ့သူ ၊ ၂၀၁၆-၁၇ ပညာသင္ႏွစ္တြင္ ဂုဏ္ထူး ၅ဘာသာၿဖင့္ တကၠသိုလ္၀င္တန္း ေအာင္ၿမင္ခဲ့သူ ၊ ၂ႏွစ္ဆက္တိုက္ လူရည္ခၽြန္ၿဖစ္ခဲ့သူ ၊ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ေရေႀကာင္းတကၠသိုလ္၀ယ္ ပညာဆည္းပူးေနသူ ၊ ပို၍ ခ်ီးက်ဳးဖို.ေကာင္းသည္က မၿပည့္စံုသည့္ႀကားက စိတ္ဓါတ္ႀကံ့ခိုင္စြာၿဖင့္ ထိုေအာင္ၿမင္မွဳမ်ားကို ရယူႏိုင္ခဲ့သူ 

သူ.အမည္က ေမာင္ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္

ဖခင္ၿဖစ္သူ ဦးႀကည္ႏိုင္ ႏွင့္ မိခင္ၿဖစ္သူ  ေဒၚတင္ေသာ္ေသာ္ခိုင္ တို.၏ သား/သမီး ငါးေယာက္အနက္ ဒုတိယေၿမာက္သား ၊ မိခင္ၿဖစ္သူ၏ဇာတိ စစ္ကိုင္းတိုင္း ေဒသႀကီး ကသာၿမိဳ. တြင္ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး အသက္တစ္ႏွစ္အရြယ္ မွစ၍ ဖခင္ၿဖစ္သူ၏ ဇာတိ  ဧရာ၀တီတိုင္းေဒသႀကီး ၀ါးခယ္မ ၿမိဳ.တြင္ အေၿခ ခ် ေနထိုင္လာခဲ့သူ ။

သူငယ္တန္း မွ စတုတၳတန္း အထိ မင္းပိုင္း အမက တြင္ပညာသင္ႀကားခဲ့ၿပီး ပဥၥမတန္း မွ ဒသမတန္းအထိ အထက ( ၁ ) ၀ါးခယ္မတြင္ ပညာသင္ႀကားခဲ့သူ ။

လက္လုပ္ လက္စား မိဘႏွစ္ဥိး မွေမြးဖြားလာရသၿဖင့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အားကိုးႀကိဳးစားရင္း သူငယ္တန္းမွ စတုတၳတန္းအထိ အဆင့္ ၁ မရေသာ္လည္း အဆင့္ ၁၀ ေအာက္မေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားႏိုင္ခဲ့သူၿဖစ္သည္ ။ ဒီႀကားထဲ စတုတၳတန္းအၿပီးတြင္  မိဘမ်ား၏ စီးပြားေရး အေၿခအေနေႀကာင့္ ေဒသမ်ိဳးစံု ေၿပာင္းေရႊ.ေနထိုင္ရင္း ႏွစ္ႏွစ္ခန္. ေက်ာင္းရပ္နားထားခဲ့ရေသးသည္ ။

ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ မွာပင္ ဘ၀၏ဒါဏ္ရာဒါဏ္ခ်က္တို.ေႀကာင့္ ေလာကဓံအႀကား လိမ့္ေနေအာင္ခံရင္း ပဥၥမတန္း ကို မၿဖစ္ၿဖစ္ေအာင္ ဆက္တက္ခဲ့သည္ ။ တို.ေႀကာင့္ ပဥၥမတန္း ၊ ဆ႒မတန္း၊ သတၱမတန္းတို.တြင္ သာမာန္ေအာင္ၿမင္ရံုသာေအာင္ၿမင္ခဲ့သည္ ။သူ.ဘ၀ကို ေတာက္ပေစခဲ့ေသာ   ၊ သူ.ရည္မွန္းခ်က္တို.ခိုင္မာေစခဲ့ေသာ စကားက သတၱမတန္းပညာရည္ခၽြန္ဆုေပးပြဲသို. တက္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ၿပန္အလာ  မိခင္ၿဖစ္သူ စကားတစ္ခြန္း ၊ သူလည္းသူ.သား ဆုခ်ီးၿမွင့္ခံရတဲ့ ပြဲမ်ိဳးတက္ခ်င္လိုက္တာ ၊ ၿမင္ခ်င္လိုက္တာ တဲ့ ။  ထို.ေႀကာင့္ အ႒မတန္း  မွစ၍ စာကိုပိုႀကိဳးစားခဲ့သလို  လူရည္ခၽြန္ၿပိဳင္ပြဲကို ၀င္ၿပိဳင္ခဲ့သည္ ။ ဤ သည္ကပင္ သူ.ဘ၀အတြက္ ေအာင္ၿမင္မွဳ လမ္းစဟု ေၿပာရမည္ၿဖစ္သည္ ။ ထိုႏွစ္သူ သူအေရြးခ်ယ္ မခံခဲ့ရ ။ သို.ေသာ္ ထိုလူရည္ခ်ၽြန္ေရြးခ်ယ္မွဳ အၿပီး ေအာင္ပြဲဆင္သြားေသာ လူရည္ခၽြန္ ႏွင့္ ဆရာ/ဆရာမမ်ား ၊ ေက်ာင္းသား/သူမ်ား ဓါတ္ပံုစုအရိုက္ ဆရာမ တစ္ဦး၏ စကားေႀကာင့္ ေနာင္ႏွစ္သူလူရည္ခၽြန္ၿဖစ္ေအာင္ ၊ ရေအာင္ ၀င္ၿပိဳင္မည္ဟုထပ္မံ၍ ခိုင္မာစြာ ဆံုးၿဖတ္ခဲ့သည္ ။ ကံအနည္းငယ္ေကာင္းလာေသာႏွစ္ဟု ေၿပာရမည္ၿဖစ္ၿပီး သူ.အေဖလည္း ထိုႏွစ္တြင္ ပညာေရး႒ာနတြင္ ေန.စား လေပး ၀န္ထမ္းအၿဖစ္ စခန္.အပ္ခံရသည္ ။

သူ.ဆံုးၿဖတ္ခ်က္တို.အတြက္ သူႀကိဳးစားခဲ့ရသည္ ။ တစ္ဘက္က စာေပႏွင့္ ဗဟုသုတတို.အတြက္ ႀကိဳးစား ၊ ေလ့လာ ၊ သင္ယူေနရသလို တစ္ဘက္ က ဖခင္ၿဖစ္သူ၏ အလုပ္ကို ၀ိုင္းကူရေသးသည္ ။က်ဳရွင္ဆိုတာ သူ.အတြက္ေတာ့ အိမ္မက္သက္သက္ ။

ႀကိဳးစားသူတိုင္းအတြက္ ထိုက္တန္ေသာ ရလဒ္ရွိစၿမဲ ဆိုသကဲ့သို. န၀မတန္းတြင္သူလူရည္ခၽြန္အၿဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခံခဲ့ရသည္ ။ သူ.အေမလည္းသူ.ပတ္၀န္းက်င္၀ယ္ ေခါင္းေမာ့ႏိုင္ခဲ့သည္ ။ ေအာင္ၿမင္မွုဆိုသည္က အရသာသိသြားသူတို.အဖို. အၿမဲ သိမ္းပိုက္ပိုင္ဆိုင္လိုေသာအရာၿဖစ္သည္ ။ ဒသမတန္းတြင္ သူထပ္ႀကိဳးစားသည္ ။ ၿပည့္စံုသူမ်ားကဲ့သို. ေဘာ္ဒါ ၊ ဂိုက္ စသည္တို. သူ.စိတ္မ၀င္စားႏိုင္ ။

သို.ေသာ္ ကံေကာင္းသည္က အ႒မတန္း မွစ၍ ကူညီခဲ့ေသာ သူ.ဆရာမ ။ ထိုဆရာမက သူဒသမတန္းအေရာက္ ဆရာမလည္း ဒသမတန္းတြင္သင္ႀကားခ်ိန္ၿဖစ္သၿဖင့္ သူလိုအပ္သမွ် ကူညီေပးသည္ ။ သိလိုသမွ်သင္ႀကားေပးသည္ ။ ၿပင္ပသင္ႀကားေနေသာ မိတ္ေဆြမ်ားထံ အကူအညီေတာင္းၿပီး သူ.ကိုသင္ႀကားေပးေစသည္ ။ ထို.အၿပင္ သူ.တြင္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေကာင္ းတစ္ဦးရွိသည္ ။ ထိုသူငယ္ခ်င္းက သူ.လိုအပ္ေသာ စာအုပ္မွအစ အကူအညီေပးသည္ ။ ကိုယ္တိုင္၏ ၿပင္းထန္ေသာ ႀကိဳးစားမွဳ ၊ ကူညီေဖးမတတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းမ်ား ႏွင့္ က်င့္၀တ္ငါးၿဖာ ႏွင့္ ၿပည့္စံုေသာ ဆရာမမ်ားေႀကာင့္ သူတကၠသိုလ္၀င္တန္းကို ဂုဏ္ထူး ငါးဘာသာၿဖင့္ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္တြင္ေအာင္ၿမင္ခဲ့သည္ ။ 

ထိုအေႀကာင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ သူက

ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းကို ငါးဘာသာဂုဏ္ထူးနဲ.ေအာင္ခဲ့တယ္ ။ ဒါေပမယ့္အမွတ္တအားမမ်ားခဲ့ဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္က အေဖ့အလုပ္ကို ေတာက္ေလွ်ာက္ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏိုင္တဲ့ ဘက္ကကူလုပ္ေပးရင္း ၊ အလုပ္တစ္ဘက္ စာတစ္ဘက္ႀကိဳးစားခဲ့ရတာေႀကာင့္ လိုခ်င္တဲ့ အမွတ္မ်ိဳးအထိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မရခဲ့ဘူး ။ ဒါေပမယ့္ လက္ရွိ အေၿခအေနကို ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္အမွတ္ေတြက

ၿမန္မာစာ ၇၆

အဂၤလိပ္စာ ၇၅

သခ်ၤာ ၈၉

ဓါတုေဗဒ ၈၄

ရူပေဗဒ  ၇၅

ေဘာဂ  ၈၁  ပါ ။

လူရည္ခၽြန္ဘ၀ေရာက္ဖို.ႀကိဳးစားေၿဖဆို ခဲ့ရသည္ ကပင္သူ.အတြက္သိပ္လြယ္လွသည္မဟုတ္ ။ မိသားစု စား၀တ္ေနေရး ႏွင့္ ေက်ာင္းစရိတ္တို.အတြက္ ဖခင္၏ အလုပ္ကို ႀကိဳးစားပမ္းစား ကူလုပ္ေပးေနရသည္ကရွိေသးသည္ ။ ေနာက္ဆံုး သူလူရည္ခၽြန္ သြားမေၿဖခင္ ညကပင္လွ်င္ သူတို.မိသားစု၏ အဓိက ရပ္တည္ေနရေသာ လုပ္ငန္းၿဖစ္သည့္ ပလာတာ ေအာ္ဒါရသၿဖင့္ တစ္ညလံုးနီးပါး သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ အလုပ္လုပ္ေနႀကရေသးသည္ ။ ထိုကဲ့သို.ညလံုးေပါက္နီးပါး တစ္ခါတစ္ရံ ညလံုးေပါက္ အလုပ္လုပ္ႀကရၿခင္းမ်ိဳးက သူတို.သားအဖအတြက္ေတာ့ အထူးအဆန္း မဟုတ္ ။ 

သူ.ေအာင္ၿမင္မွဳအတြက္ သူ.ပီတိစကားက

“ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ မွာ ကၽြန္ေတာ္အေက်နပ္ဆံုး အခ်ိန္တစ္ခုရွိဖူးတယ္ ။ အဲ့ဒါ ဆယ္တန္း လူရည္ခၽြန္ အေရြးခံရၿပီးူေတာ့ အဲ့ဒါကိုၿမိဳ.က လူေတြ ႀကိဳတဲ့အခ်ိန္ ။ အဲ့ဒါ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀မွာ ပထမဆံုး လူရာအသြင္းခံရတဲ့အခ်ိန္ပဲ ။ အရင္ကဆို ပတ္၀န္းက်င္က ကၽြန္ေတာ္တို. မိသားစု အေၿခအေနေတြေပၚလိုက္ၿပီး ႏွိမ္ႀကတာ ၊ ေၿပာႀကတာေတြ ခံခဲ့ရတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ သူတို.စကားေတြႀကားထဲ ကၽြန္ေတာ့ဘ၀ကို အနစ္မခံခဲ့ဘူး ”

သူ.စိတ္ကူး ၊ အိမ္မက္ (သို.) သူ.အနာဂတ္ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ေတာ့ သူကခုလိုေၿပာသည္ ။

“ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးက ကၽြန္ေတာ့္ၿမိဳ.အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုခုလုပ္ေပးခ်င္တယ္ ။ အဲ့ဒီလိုလုပ္ေပးႏိုင္ဖို. ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ ကို ကၽြန္ေတာ္ တည္ေဆာက္ထားဖို.လိုတယ္ ။ အေၿခမခိုင္ပဲနဲ. ေလွကားကိုကၽြန္ေတာ္မတက္ခ်င္ဘူး ။ အဲ့ဒါ မွ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ပါမယ္လို.ယူဆတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ၀ါသနာ ၂ခုရွိတယ္ ။ ပထမ တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့ဘ၀အတြက္လည္း ပါတယ္ ။ ဒီေရေႀကာင္းဆိုင္ရာ ဘာသာရပ္ေတြ ၊ ေရေႀကာင္းဆိုင္ရာ သက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအတတ္ပညာ ေတြ စိတ္၀င္စားတယ္ ။ ဒီပညာနဲ. ကၽြန္ေတာ့ဘ၀ကို ကၽြန္ေတာ္ ထူေထာင္ခ်င္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က စံုစမ္းေရး လုပ္ရတဲ့ အလုပ္မ်ိဳး ကိုသိပ္လုပ္ခ်င္တာ ၊ ငါႀကီးလာရင္ အဲ့လို အလုပ္မ်ိဳးပဲ လုပ္မယ္လို.စိတ္ကူးဖူးတာ ။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဆရာမေတြရဲ. လႊမ္းမိုးမွဳ ပါလိမ့္မယ္ထင္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းဆရာၿဖစ္ခ်င္တာ ။ အဲ့ဒီေတာ့  ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ဆံုး ဆႏၵက သင္ႀကားေရး ၊ ကၽြန္ေတာ္တတ္ထားတဲ့ ဒီပညာရပ္ေတြကို ၿပန္ၿဖန္.ေ၀တာ ၊ ၿပန္သင္ႀကားတာ ၊ ဒါမွမဟုတ္ အေၿခခံပညာအဆင့္ ေတြအတြက္ သင္တန္းေတြ ၊ ေက်ာင္းေတြ လုပ္တာမ်ိဳးရယ္ ပရဟိတ သင္ႀကားေပးတာမ်ိဳးေတြရယ္ကို စိတ္၀င္စားတယ္  ”

သူ.ဘ၀တိုးတက္ေရးတြင္ သူ.အေဖ၏ ႀကိဳးစားမွဳ ၊ သြန္သင္မွဳ တို.ကလည္း အဓိက အခန္းတစ္ခုမွ ပါ၀င္ေနခဲ့သည္ ။

“ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ကၽြန္ေတာ့ကို အၿမဲ ဆံုးမတဲ့ စကားရွိတယ္ ။

မေကာင္းရင္ ကင္းေအာင္ေန ၊ မကင္းရင္ ေကာင္းေအာင္ေန တဲ့

ကိုယ္.ဘ၀ကို သိ ၊ ကိုယ့္ဘ၀ကို နားလည္ ၊ ငါ့လိုမၿဖစ္ေစနဲ.  တဲ့

ၿပီးေတာ့ ေလာကအေပၚ ကၽြန္ေတာ့္အၿမင္က ဘယ္အရာ ၊ ဘယ္အၿဖစ္အပ်က္မဆို အေကာင္းဘက္ကေတြးရင္ အေကာင္းၿဖစ္ၿပီးေတာ့ ၊ အဆိုးဘက္ကေတြးရင္ အဆိုးၿဖစ္တယ္ လို.ၿမင္တယ္ ၊ ႀကည့္တဲ့ ရွဳေထာင့္ေပၚမွာပဲ မူတည္တယ္  ”

ယခုသူေရေႀကာင္းတကၠသိုလ္တက္ေရာက္ေနသည္ကလည္းပညာသင္ဆုရရွိခဲ့ၿခင္းေႀကာင့္ၿဖစ္ေႀကာင္း

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း မကြယ္မ၀ွက္ေၿပာၿပသည္ ။

ကၽြန္ေတာ္အခုတက္ေနတာကလည္း ၀ါးခယ္မၿမိဳ.နယ္အသင္း ( ရန္ကုန္ ) က ေပးထားတဲ့ သခင္သိန္းေဖပညာသင္ဆုေႀကာင့္ တက္ေနႏိုင္တာပါ ။ ၿမိဳ.နယ္အသင္း ကိုလည္း တကယ့္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။ 

ယခုလိုအရြယ္သည္ မည္သူမွ်ကိုယ္ပိုင္၀င္ေငြၿဖင့္ေက်ာင္းတက္ႏိုင္သည္မဟုတ္ပဲ  မိဘ (သို.) ေဆြမ်ိဳး ၊ ညီ ၊ အကို ၊ ေမာင္ ၊ ႏွမ တို.ကေထာက္ပံ့မွသာ ေက်ာင္းတက္ႏိုင္ႀကသူခ်ည္းသာၿဖစ္သာ ။ သာမာန္ေက်ာင္းသား/သူဆိုသည္က ေသြးသားေတာ္စပ္မွဳေႀကာင့္သာ အေထာက္အပံ့ရေနၿခင္းၿဖစ္ၿပီး ဤကဲ့သို.ပညာသင္ဆု ရရွိသူမ်ားကေတာ့ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းေႀကာင့္ ၊ ကိုယ့္ႀကိဳးစားမွဳေႀကာင့္ ဆုအၿဖစ္ ယခုကဲ့သို.ပညာသင္ႀကားခြင့္ ၊ ပညာသင္ဆု ရရွိၿခင္းမို. သိမ္ငယ္စရာ မလိုဟူေသာ မွန္ကန္သည့္ ဂုဏ္ယူ မွဳ မ်ိဳးကိုလည္း သူ.ထံတြင္ေတြ.ရသည္ ။

ေအာင္ၿမင္မွဳ ဆိုသည္က အခ်ိဳ.သူတို.အတြက္ အေၿခအေနေကာင္းမ်ား အသင့္ဖန္တီးၿပီးသားမို. အနည္းငယ္ အားစိုက္ရံု မွ်ၿဖင့္ အသာအယာလွမ္းဆြတ္ယူႏိုင္သည္ ။

ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း၏ အား ၊ အရည္အခ်င္း ၿဖင့္ ၿမင့္မားေသာ ေအာင္ၿမင္မွဳ ကိုပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို.အတြက္ကေတာ့ ပိုအားစိုက္ရ၏ ။ ပို၍ ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ ႀကိဳးစားရ၏ ။ မည္သို.ပင္ဆိုေစ အမွန္တကယ္သာ ေအာင္ၿမင္ၿခင္းကို ဆာေလာင္မြတ္သိပ္လာလွ်င္ ကိုယ္တိုင္၏ အေၿခခံအေၿခအေနမ်ားထက္ ကိုယ္.ႀကိဳးစားမွဳကစာလွ်င္ အဓိ္ကက်ေႀကာင္း ဤလူငယ္၏ ေအာင္ၿမင္မွဳက သက္ေသၿဖစ္သည္ ။