အလင္းကို အေမွာင္ကလု၍ ေန႔တာ႐ွည္တစ္ခုလုံးကို ဝါးၿမိဳေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္၌ မုတ္သုန္ေလသည္ မိုးစက္ေသးေသးေလးမ်ားကိုေခၚေဆာင္လ်ွက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အတြင္းသို႔ ဆင္မယဥ္သာေလးလွမ္းလာေနသည္။ေဆာင္းစရာထီးမပါေသာ၊ထီးကိုင္ရမွာပ်င္းေသာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္မူ ဆင္မယဥ္သာေလးလွမ္းဖို႔မျဖစ္ႏိုင္။ သုိ႔ပါေသာေၾကာင့္ ေျခလွမ္းသြက္သြက္လႇမ္းကာ မ်က္စိထဲအရင္ဦးဆုံးေတြ႔သည္ လၻက္ရည္ဆိုင္သို႔ ဦးတည္လိုက္ရသည္။
ခ်ိန္းထားလ်ွင္ေတာင္မွ လြဲဦးမည္ထင္သည္။ မထင္မွတ္ပဲ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးႏွင့္ ထိုလၻက္ရည္ဆိုင္ထဲတြင္ပက္ပင္းတိုးပါေတာ့သည္။
`ဟာ...ေက်ာ္ေဇာ´`ညီထြဋ္´
ေတြ႔သည္ႏွင့္ သူ႔အမည္၊ကိုယ့္အမည္ကို အျပန္အလွန္ေခၚျဖစ္ၾကသည္။တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးေျပး၍မဖက္ျဖစ္ၾကေသာ္လည္း ကိုယ္စီညာလက္ဖဝါးႏွစ္ခုပူးကပ္လ်ွက္ ဆုပ္ကိုင္မိၾကသည္။
ေက်ာ္ေဇာႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္မေတြ႔ျဖစ္သည္မွာ သုံးႏွစ္ခန္႔႐ွိေတာ့မည္။တစ္ၿမိဳ႕တည္းသားခ်င္းလည္းျဖစ္၊ ငယ္စဥ္ေက်ာင္းသားဘဝကတည္းက တစ္ခန္းတည္းအတူတက္ခ့ဲၾကေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္သည္မို႔ ေျပာမနာ၊ဆိုမနာျဖင့္ ညီအစ္ကိုအရင္းမ်ားပမာသံေယာဇဥ္႐ွိခ့ဲၾကသည္။
မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းမ်ားႏွင့္ဆုံလ်ွင္ ေ႐ွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္မ်ားေျပာျဖစ္ၾကသည့္ ဓမၼတာအတိုင္း သူႏွင့္ကြၽန္ေတာ္လည္း အတိတ္ကျဖစ္ရပ္ေတြကိုျပန္လည္တူးေဖာ္ျဖစ္သည္။ အမ်ားဆုံးေျပာျဖစ္သည္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕ကေလးႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕၏ အေၾကာင္းမ်ားပင္ျဖစ္သည္။
ထုိသို႔ိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေျပာေနၾကစဥ္ ဆိုင္အျပင္ဖက္၌ ေကာင္းကင္တစ္ခုလုံးလ်ွပ္စီးမ်ားလက္ကာ မိုးက အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ရြာေလေတာ့သည္။ မိုးကသည္းသလို ေလျပင္းတိုက္ပုံကလည္း ဘီလူးဆိုင္းတီးသလို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း႐ွိလွသည္။ထိုအခ်ိန္၌ပင္ ဆိုင္ေ႐ွ႕သို႔ ကားတစ္စီးထိုးရပ္လာသည္။ထိုကားထဲမွ လူတစ္ေယာက္ဆင္းလာကာ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ေက်ာ္ေဇာထိုင္ေနသည့္ စားပြဲဝိုင္းသို႔တန္းတန္းမတ္မတ္ဝင္လာသည္။ၿပီးေနာက္ အိတ္တစ္လုံးကို စားပြဲေပၚသို႔တင္ၿပီး ေက်ာ္ေဇာေ႐ွ႕သို႔ ထိုးေပးသည္။
`ပိုက္ဆံစစ္ၾကည့္လိုက္ပါဦး´
ေက်ာ္ေဇာက သူ႔ထံကမ္းေပးလာသည့္ ပိုက္ဆံထုတ္ကိုစစ္လိုက္သည္။ငါးေထာင္တန္ႏွင့္ တစ္ေသာင္းတန္ေငြစကၠဴတို႔က ဘဏ္ထုတ္မ်ားျဖစ္သည့္အတြက္ တစ္အုပ္ခ်င္း သူ ေရတြက္ကာစစ္သည္။ၿပီးေနာက္...
`အိုေက...ျပည့္တယ္၊ မင္းဆရာကို ေျပာလိုက္ ငါ ဒီညေတာ့ မလာျဖစ္ဘူးလို႔၊ ေနာက္ရက္ေတာ့ လာခ့ဲမယ္´
ေငြလာေပးသူက ေက်ာ္ေဇာကို ေခါင္းညိတ္ျပၿပီးသည္ႏွင့္ သူ၏ကားေပၚသို႔တက္ကာ ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားသည္။ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ေက်ာ္ေဇာလည္း စီးကရက္ဖြာရင္းစကားဆက္ေျပာျဖစ္သည္။ယခုတစ္ႀကိမ္စကားေျပာရာ၌ သူ၏အေၾကာင္းကိုေက်ာ္ေဇာကေျပာသည္။ သူ ရန္ကုန္၌ ကားပြဲစားလုပ္ေနေၾကာင္း၊ သာေကတၿမိဳ႕နယ္႐ွိ ကိုးရပ္ကြက္တြင္ ေနထိုင္ေၾကာင္း၊ လြန္ခ့ဲသည့္တစ္ႏွစ္ေက်ာ္က အိမ္ေထာင္ၾက၍ ယခု သမီးငယ္တစ္ဦးရ႐ွိၿပီျဖစ္ေၾကာင္းေျပာသည္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ကြၽန္ေတာ့္အေၾကာင္းကို ေက်ာ္ေဇာကိုေျပာသည္။
အခ်ိန္လည္း အေတာ္လင့္၍ေနၿပီိျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဖုန္းစကရင္ကို ကြၽန္ေတာ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ည႐ွစ္နာရီတိတိပင္ထိုးေနၿပီ။ အျပင္၌မိုးလည္း တိတ္သြားၿပီမို႔ လမ္းခြဲၾကဖို႔ ကြၽန္ေတာ္က စကားစလိုက္သည္။
`သူငယ္ခ်င္းေရ...ျပန္ရေအာင္၊ မင္းဖုန္းနံပါတ္လည္း ငါsaveထားလိုက္ၿပီပဲ၊ တို႔ေတြ ေနာက္မွ တစ္ရက္ေလာက္ ဆုံၾကတာေပါ့´
`ဟာ...မျပန္နဲ႔ ၊တို႔ေတြ ေအးေအးေဆးေဆးတစ္ေနရာမွာ ဒီည စားရင္း၊ေသာက္ရင္း အခ်ိန္ျဖဳန္းရေအာင္´
ေက်ာ္ေဇာက ထိုသို႔ေျပာသည္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္က ျငင္းခ်က္မထုတ္ပဲ သေဘာတူလိုက္ခံလိုက္သည္။ကြၽန္ေတာ့္ အိမ္ကိုလည္း ဒီည ျပန္မအိပ္ေတာ့ေၾကာင္းႏွင့္ ေက်ာ္ေဇာႏွင့္ဆုံေနသည့္အေၾကာင္း ဖုန္းဆက္ေျပာလိုက္သည္။
`မိန္းမေရ...ဒီည ေမာင္အလုပ္ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ အိမ္မျပန္ျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ မနက္မွ ျပန္လာခ့ဲမယ္´
ေက်ာ္ေဇာက သူ႔မိန္းမထံဖုန္းဆက္ေျပာသည္။ေျပာၿပီးသည္ႏွင့္ ဖုန္း၏ပါဝါခလုတ္ကိုပိတ္လိုက္သည္။ေက်ာ္ေဇာ ဖုန္းပိတ္သည္ကိုျမင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္းသူ႔နည္းတူပိတ္သည္။
`မင္းက ဖုန္းပိတ္ေတာ့လည္း...ငါလည္းပိတ္ရတာေပါ့´
မည္သူ႔ကိုမ်ွ ဖုန္းဆက္စကားေျပာရန္ မလိုအပ္ေတာ့သလို၊မည္သူ႔ဆီကမွ ကြၽန္ေတာ့္ဆီဆက္သြယ္လာမည့္ ဖုန္းတို႔ကိုလၚးလက္မခံခ်င္ေတာ့ပါ။ ယေန႔ညအဖို႔ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ေနမည္။ ေက်ာ္ေဇာႏွင့္အတူ ငယ္မူျပန္လ်ွက္ အရာအားလုံးတို႔ကိုေမ့ထားလိုက္မည္။
ထို႔ေနာက္ လၻက္ရည္ဆိုင္အတြင္းမွထြက္ကာ ေက်ာ္ေဇာ၏ ကားႏွင့္ ညတစ္ညကို အတူေက်ာ္ျဖတ္ရန္ ေျခလွမ္းစတင္လိုက္ေတာ့သည္။
------------------------------------------
`ခ်ီးယား´
ေက်ာ္ေဇာနွင့္ ကြၽန္ေတာ္ ဘီယာခြက္ကိုယ္စီကိုင္၍ ဖန္ခြက္ခ်င္းတြန္းတိုက္လိုက္သည္။ စားပြဲေပၚ၌ ျပည္ႀကီးငါးသုတ္၊ဝက္ခ်ိဳခ်ဥ္ေၾကာ္ႏွင့္ အကင္ေပါင္းစုံတို႔က ယေန႔ညအဖို႔ ျမည္း၍ပင္ကုန္မည္မထင္။တစ္ခြက္ကုန္၍ ေနာက္ထပ္တစ္ခြက္ငွဲ႔ေနစဥ္ ေက်ာ္ေဇာက စကားစသည္။
`မင္း မိန္းမ နာေရး ၿပီးကတည္းက ငါတို႔မဆုံျဖစ္ၾကတာ အခုဆို သုံးႏွစ္ေက်ာ္ၿပီေနာ္´
ေက်ာ္ေဇာ ေျပာလာသည့္ စကားေၾကာင့္ေလာကႀကီး၏မတည္ျမဲျခင္း အနိစၥတရားေၾကာင့္ ခႏၶာေႂကြသက္ကာ လူ႔ေလာကမွႏုတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားသည့္ ဇနီးသည္ကို တဒဂၤလြမ္းဆြတ္သြားရသည္။သူမအားေကာင္းကင္က ေငြၾကယ္ကေလးမ်ားကိုၾကည့္ရင္း၊ပင္လယ္ျပာျပာေပၚ႐ွိတိမ္စိုင္တို႔ကိုၾကည့္ရင္းျဖင့္ အမည္နာမကို တီးတိုးရြတ္ဆိုလ်ွက္ အႀကိမ္မ်ားစြာလြမ္းဆြတ္ခ့ဲရဖူးသည္။ထို႔အတူ တိုက္ဆိုင္မႈမ်ားစြာျဖင့္လည္း ရင္ကြဲမတက္သတိရကာ တိုးတိတ္စြာငိုေႂကြးခ့ဲရသည္မွာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္။ယခုလည္း ဝဲတက္လာသည့္မ်က္ရည္တို႔ကို ပုတ္ခတ္ေနရဆဲ။
`ေဆာရီးကြာ၊ မင္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေနေလာက္ၿပီထင္လို႔ ေျပာမိတာ´
ကြၽန္ေတာ္ နာနာက်င္က်င္ခံစားရမႈေၾကာင့္ အိေျနၵဆယ္မရျဖစ္ကာ မ်က္ႏွာပ်က္ယြင္းသြားသည္ကို ေက်ာ္ေဇာက သိ၏။ေရာင္စုံမီးမ်ားက ပါတ္ဝန္းက်င္ကိုလင္းက်င္းေစေသာ္လည္း က်ြန္ေတာ့္ရင္တြင္း၌အလင္းမ့ဲေနသလိုခံစားရသည္။သံေယာဇဥ္ႀကိဳးက တင္းလြန္းသည္မို႔လည္း ဇနီးသည္အား ထာဝရတိုင္ေႏွာင္တြယ္ရင္း ခ်စ္ျခင္းတရားတို႔ျဖင့္လြမ္းဆြတ္ေနရေပဦးမည္သာ။
`ရပါတယ္၊ ငါ ေမ့ဖို႔ေတာ့ မႀကိဳးစားပါဘူး၊ တကယ္ခ်စ္ခ့ဲ၊သံေယာဇဥ္ထုထည္ႀကီးႀကီးမားမားထားၿပီး ျမတ္ႏိုးခ့ဲရေတာ့ ဒီတစ္သတ္ေမ့လိုရမယ္ မထင္ဘူး´
`မင္း...ဘယ္ေတာ့ သေဘာၤျပန္တက္မလဲ´
ေက်ာ္ေဇာက စကားလမ္းေၾကာင္း လႊဲသည္။ ကားပြဲစားတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့လည္း လူတစ္ဖက္သား၏ အရိပ္အကဲကိုသူက ေကာင္းစြာနားလည္ပုံရသည္။
`ေနာက္လ ဒုတိယအပါတ္ ျပန္တက္ျဖစ္မယ္´
`ျပန္ထြက္တ့ဲေန႔ ေလဆိပ္အထိ ငါလိုက္ပို႔မယ္ေလ´
အခ်ိန္တို႔သည္ ရထားတစ္စင္းခုတ္ေမာင္းသလို ျမန္ဆန္လွ၏။အတိတ္တုန္းဆီက လည္ပင္းဖက္ကာေက်ာင္းသြားခ့ဲရသည့္ သူငယ္ခ်င္းကိုျပန္ေတြ႔ေတာ့လည္း အပူပင္မ့ဲကေလးဘဝကို ျပန္လိုခ်င္မိသည္။ ေက်ာင္းေျပးၿပီး ထန္းရည္ခိုးေသာက္၊ ဧရာဝတီျမစ္ထဲေရဆင္းကူး ၊သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဟစ္ဆိုညည္းရင္း နယ္ၿမိဳ႕ကေလးတစ္ခု၌ ေပ်ာ္ခ့ဲရ၊ၾကည္ႏူးစြာ ေနထိုင္ျဖတ္သန္းခ့ဲရသည္တို႔ကို ျပန္လည္တမ္းတသည္။ကြၽန္ေတာ့္ အေဖကအစိုးရဝန္ထမ္းမို႔ တာဝန္ၾကရာေနရာသို႔ေျပာင္းေရြ႔ရေသာအခါ ထိုသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ခြဲရျပန္သည္။ေတြ႔ဆုံၾကဳံကြဲ ေလာကဝဲတြင္ ျပန္လည္ဆုံဆည္းရျပန္ေတာ့လည္း ရင္ခုန္ၾကည္နဴးရသည္။
---------------------------------------------------
ဘီယာဆိုင္၌ စားေသာက္ၿပီးသည္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ဦးသား သီခ်င္းဆိုၾကဖို႔ဦးတည္မိသည္။ သီခ်င္းဆိုၾကဖို႔သာဦးတည္လိုက္ၾကေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္က မည္သည့္သီခ်င္းမွ မယ္မယ္ရရ အျဖစ္႐ွိစြာမဆိုနိင္။ေလပင္ေျဖာင့္ေအာင္ မခြၽန္တက္။ေက်ာ္ေဇာကေတာ့ အသင့္အတင့္ ဆိုႏိုင္သူ။ သို႔ေသာ္...ကိစၥမ႐ွိ။ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ သီခ်င္းဖြင့္၍ က လည္းျဖစ္သည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔္ ေရာက္သြားသည့္ေနရာသည္ ဆရာစံလမ္းအတြင္းမွ KTV တစ္ခုျဖစ္သည္။ ညမီးေရာင္မွိန္မိွန္ေအာက္၌ ႏုတ္ခမ္းနီမေလးမ်ားက အျပဳံးတုကို ခ်ိတ္ဆြဲလ်ွက္အေျပးကေလး ကြၽန္ေတာ္တို႔ကိုႀကိဳသည္။
`ကိုႀကီး...မလာတာၾကာၿပီေနာ္၊ ခတၱာတို႔ကို ေမ့သြားတာလား´
`မေမ့ပါဘူးကြာ ၊ ဒီရက္ထဲ ကိုႀကီး ခရီးထြက္ေနရလို႔ပါ´
ေရာက္သည္ႏွင့္ ေကာင္မေလး၏ေျပာစကားေၾကာင့္ ေက်ာ္ေဇာမ်က္ႏွာကို ကြၽန္ေတာ္ၾကည့္လိုက္သည္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္ကို ျပဳံးၿဖီးၿဖီးလုပ္ျပ၏။
`ဒီေနရာက မင္းရ႕ဲ အိုေအစစ္ေပါ့ေလ´
`အဟီး...တစ္ခါတေလပါကြာ၊ အေရာင္းအဝယ္ျဖစ္တ့ဲအခါ လာျဖစ္တယ္ေလ´
ေက်ာ္ေဇာႏွင့္ KTVက ေကာင္မေလးတို႔၏ ပါတ္သက္ဆက္ႏြယ္မွဳမွာ ေရာင္းသူႏွင့္ဝယ္သူလို အေပးအယူမ်ွသည္။လာသမ်ွ ဧည့္သည္မ်ားႏွင့္ အဆင္ေျပေအာင္ေပါင္းသင္းတတ္သည္ကလည္း အႏုပညာတစ္မ်ိဳးျဖစ္ႏိုင္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္က အေျပာင္အပ်က္သီဆိုေသာ သီခ်င္းမ်ားလို `ေပါက္ေဖာ္ရင္ခြင္သည္သာ တုတ္ထိုးစားရာနယ္ေျမ၊ မုတ္ဆိတ္ေပါတ့ဲကိုကိုမို႔ကြယ္ ၊ခင္ေလး အားကိုးမိပါတယ္ တူနယ္ တ့ဲနယ္´။ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္ဧည့္ဝတ္ေက်ေအာင္ေတာ့ သူတို႔အတက္ႏိုင္ဆုံးႀကိဳးစားၾကမည္သာ။
သီခ်င္းဆိုမည့္ အခန္းတြင္းသို႔ ေရာက္သည္အထိ သူမတို႔က က်ြန္ေတာ္တို႔ခါးကိုဖက္၍ေခၚသည္။ ခရီးေဝးကျပန္လာသည့္ ခင္ပြန္းသည္ကို မေမာနိင္ မပန္းနိုင္ျပဳစုေပးမည့္ ဟန္မ်ိဳး။
ကြၽန္ေတာ့္ ခါးကိုလာဖက္သည့္ ေကာင္မေလးအမည္မွာ ခ်ယ္ရီ...။ သူမတို႔သည္ ကမာ႓ေပၚ႐ွိ အလွပန္းကလည္းမ်ား၏ အမည္နာမမ်ားအျပင္ ေဟာလိဝုဒ္မင္းသမီးမ်ား၏အမည္မ်ားကိုပင္ မူပိုင္ခြင့္ခ်ိဳးေဖာက္ကာ ပုံတူကူးခ်ထားေလ့႐ွိၾကသည္။ ဒိုင္ယာနာ၊ ဂ်ိဳလီ တို႔အျပင္ အဂၤလန္ေဘာလုံးသမား ဘက္ခမ္း၏ ဇနီးသည္ ဗစ္တိုးရီးယားပင္အလြတ္မေပးၾက။ ည၌ေမႊးေသာ ညေမႊးပန္းကေလးမ်ားက သူ႔အဆင္း၊သူ႔ရန႔ံျဖင့္ ႂကြားႂကြားဝင့္ဝင့္ေတာ့႐ွိသည္။
KTV
အခန္းတြင္း၌ ငါးနာရီဟူေသာအခ်ိန္သည္ မည္သို႔မ်ွမၾကာလိုက္။ အေၾကာင္းမူကား အာ႐ုံတို႔သည္ သီခ်င္းဆိုရသည္ထက္ နံေဘးမွ လိပ္ျပာကေလးမ်ား၏ အျပဳအစု၌ သာယာမဆုံး၊ မက္မဆုံးျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္သာ။ကြၽန္ေတာ္လည္း မူးေဝ၍ ေရခ်ိန္ကိုက္ေနသလို ေက်ာ္ေဇာလည္း ေရခ်ိန္ကိုက္ေနၿပီ။ အသိစိတ္တို႔ကမူ ေလ်ာ့ပါးမသြားၾက။ သို႔ေသာ္လည္း ခတၱာႏွင့္ ခ်ယ္ရီတို႔၏ လည္ဟိုက္ေနသည့္ ရင္ဘတ္ၾကားသို႔ ေငြစကၠဴမ်ားမည္မ်ွအထိထိုးထည့္ေပးခ့ဲၾကၿပီ္ကိုေတာ့ မသိေခ်။ယေန႔ညအဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ေက်ာ္ေဇာ ဤဘုံဗိမာန္၌ ဂိတ္ဆုံးလိုက္ၾကသည္။
KTVမွထြက္သည္ႏွင့္ မိုးဖြဲေလးမ်ားက ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို အသင့္ႀကိဳေနသည္။ဝိတ္တာေကာင္ေလးက ကားအနားသို႔ေရာက္သည္အထိ ထီးေဆာင္းကာလိုက္ပို႔ေပးသည္။မိုးမလင္းေသးေသာ္လည္း ေရာင္နီဦးကႀကိဳလင့္၍ေနၿပီ။
ေက်ာ္ေဇာက ဆရာစံလမ္းအတြင္းမွ သူ၏အိမ္သို႔ ကားကိုဦးတည္ေမာင္းသည္။တစ္ညလုံးေသာက္ထားသည့္အ႐ွိန္၊မအိပ္ေသာအ႐ွိန္ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္၏ဦးေခါင္းတို႔က ေကာင္းစြာၾကည္လင္လ်ွက္မ႐ွိပဲ ကိုက္ခဲေနသည္။သို႔ကလိုေၾကာင့္ မ်က္ဝန္းမ်ားကိုေမွးမွိတ္လ်ွက္ ကားေပၚတြင္ၿငိမ္သတ္စြာထိုင္ေနမိေတာ့သည္။
---------------------------------------------------------
ျခံတံကားဖြင့္ေပးရန္အေျပးလာသူ အမ်ိဳးသမီးက အူယားဖားယားႏိုင္လြန္းသည္ဟုထင္သည္။ စိုးရိမ္ပူပန္မႈေၾကာင့္ သိသိသာသာပ်က္ယြင္းေနသည့္မ်က္ႏွာမွာ ကြၽန္ေတာ့္အဖို႔ရင္ထိတ္စရာပင္။
`ဆရာ...အိမ္မွာ မမေလးတို႔မ႐ွိၾကဘူး၊ ဆရာ့သမီး အိမ္အေပၚထပ္ေလွကားက ျပဳတ္က်လို႔ ညတြင္းခ်င္း ေဆး႐ုံကိုသြားၾကၿပီ´
`ဘာ...၊ ငါ့ သမီးေလးဘာျဖစ္သြားလဲ´
`
ဒါဏ္ရာက ျပင္းတယ္ ဆရာ၊ ျဖစ္ျဖစ္ခ်င္း ဆရာ့ဆီဖုန္းဆက္ၾကပါေသးတယ္၊ ဆရာ့ဖုန္းစက္ပိတ္ထားလို႔ အဆက္အသြယ္မရဘူး ေျပာတယ္´
ထိုအမ်ိဳးသမီး၏ တရပ္စပ္ေျပာလာသည့္ စကားလုံးတို႔က ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ေက်ာ္ေဇာ၏ ႏွလုံးအိမ္တို႔၌္ ယမ္းအားျပင္းထန္သည့္ ဗုံးတစ္လုံးေပါက္ကြဲသြားသလိုပင္။
`အခု...ဘယ္ေဆး႐ုံမွာတ့ဲလဲ´
`အာ႐ွေတာ္ဝင္ေဆး႐ုံမွာလို႔ မမေလးေျပာပါတယ္´
ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျခံေ႐ွ႕မွပင္ ကားကိုျပန္လွည့္ကာ ေဆး႐ုံသို႔ အေျပးႏွင္ရေတာ့သည္။ ယခုတစ္ႀကိမ္၌ ကားေမာင္းသူက ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္သည္။
ေက်ာ္ေဇာက တုန္ရင္ေနေသာလက္မ်ားျဖင့္ ဖုန္းပါဝါခလုတ္ကိုႏွိပ္သည္။စီးက်ေနသည့္ မ်က္ရည္တို႔ကို သုတ္ဖယ္ျခင္းမျပဳပဲ ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခ်ိဳ႕ကိုသူႏွိပ္ျပန္သည္။ထို႔ေနာက္ တဆတ္ဆတ္တုန္ယင္ေနေသာ ႏုတ္ခမ္းသားႏွစ္ခုျဖင့္ ....
`ေမာင္...အခု ေဆး႐ုံကို လာေနၿပီ´
ကိုနႏၵ(ဝါးခယ္မ)
